4حکمت در نهج البلاغه من باب زنان

حکمت ۵٨ : زن چون کژدم است که شیرین است گزیدن او.

حکمت ١١٩ : غیرت زن کفر است و غیرت مرد ایمان است.

حکمت ١۳١ : جهاد زن خوشرفتاری با شوهر و اطاعت از اوست.

حکمت٢۳٠: همه چیز زن بد است و بدتر چیزی که در اوست این است که مرد را چاره ای نیست از بودن با او.

ازدواج موقت و آیت الله مشکینی

امروز خوش دارم نظرات آیت الله مشکینی،ملقب به رینگو رو در مورد ازدواج موقت به نقد بکشم

 -آیت الله رینگو: در ازدواج موقت مقدار وقت و مقدار مهر تعیین شده باشد و بدون آن باطل است!

 

-آیت الله رینگو: ازدواج موقت هرچند برای لذت بردن هم نباشد بلکه به قصد محرم شدن نزدیکان آن دختر باشد جائز است مشروط بر اینکه دختری را که به ازدواج موقت در می آورند در حدی باشد که قابل لذت جنسی باشد ، مثلا اگر کوچک است باید وقت را به اندازه ای زیاد کنند که دوران آمادگی دختر را شامل شود ، هرچند بعد از عقد مدت را میتواند ببخشد ببخشند

 

-آیت الله رینگو: احتیاط واجب آن است که شوهر بیش از چهار ماه نزدیکی با همسر خود را در ازدواج موقت نیز ترک نکند

 

-آیت الله رینگو: زن می تواند در ازدواج موقت شرط کند که شوهر با او نزدیکی نکند و تنها لذتهای دیگر ببرد ، ولی اگر بعدا به این امر راضی شود مانعی ندارد!!!

 

-آیت الله رینگو: همسر ازدواج موقت حق خرجی ندارد ، هرچند باردار شود . از شوهر ارث نمی برد و شوهر هم از او ارث نمی برد و حق واجب همخوابی نیز ندارد

 

-آیت الله رینگو: همسر موقت می تواند بدون اجازه شوهر از خانه بیرون رود یا کاری در خارج خانه برای خود انتخاب کند، مگر این که به خاطر بیرون رفتنش حق شوهر از بین برود!!!

 

-آیت الله رینگو: پدر یا جد پدری می تواند برای محرم شدن با زنی او را به عقد موقت پسر نابالغ خود درآورد ( به شرط این که مدت عقد به اندازه ای باشد که پسر به حد بهره گیری جنسی برسد) و نیز می تواند دختر نابالغی را برای محرم شدن بستگان به عقد کسی درآورد ( به همان شرط که در مورد پسر گفته شد) و در هر دو صورت بنابر احتیاط واجب باید عقد فایده ای برای آن دو داشته باشد و خالی از مفسده باشد

 

-آیت الله رینگو: مرد می تواند مدت ازدواج موقت را ببخشد و به آن پایان دهد ، در این صورت اگر با آن زن نزدیکی کرده باید تمام مهر و اگر نزدیکی نکرده باید نصف آن را بدهد

 

-آیت الله رینگو:مرد می تواند زنی را که صیغه اوست به عقد دائمی درآورد ، ولی باید نخست باقیمانده مدت را ببخشد ، سپس او را عقد کند!!!

 

-آیت الله رینگو: ازدواج موقت بعد از تمام شدن مدت آن ، عُده دارد به شرحی که در کتاب طلاق خواهد آمد و فرزندانی که از آن متولد می شوند تمام حقوق فرزندی را دارند و از پدر و مادر و بستگان خود ارث می برند هرچند آن زن و شوهر از هم ارث نمی برند!!!

پیام صلح و دوستی به جهانیان در اصول کافی

امتیاز بندی سلام:

اصول کافی جلد4 ص 470:

از حسن بن منذر گوید از امام صادق (ع) شنیدم میفرمود: هرکه گوید السلام علیکم ده حسنه است و هرکه گوید السلام علیکم و رحمة الله بیست حسنه است و هرکه گوید السلام علیکم و رحمه الله و برکاته سی حسنه .

بدین گونه اهل کتاب را گرامی میدارند:

اصول کافی جلد4 ص 475:

امیرالمومنین (ع)فرمودند به اهل کتاب سلام ندهید و هرگاه به شما سلام دادند در جواب آنها بگویید وعلیک.

این هم از پاسخ دگر اندیش:

اصول کافی جلد4 ص 475:

چون یهود و ترسا و مشرک به تو سلام کردند در جواب آنها بگو: علیک.

دست دادن با مجوس(گبر):

اصول کافی جلد4 ص 477:

از محمد بن مسلم از امام باقر (ع) درباره مردی که با گبری دست داده فرمود :دستش را بشوید و وضو نگیرد.

زن در کتب شیعی

 

۱-عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ النَّوْفَلِيِّ عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص لَا

 

تُنْزِلُوا النِّسَاءَ بِالْغُرَفِ وَ لَا تُعَلِّمُوهُنَّ الْكِتَابَةَ وَ عَلِّمُوهُنَّ الْمِغْزَلَ وَ سُورَةَ النُّورِ

 

۲- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ عَنْ عَمِّهِ يَعْقُوبَ بْنِ سَالِمٍ رَفَعَهُ قَالَ قَالَ

 

أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع لَا تُعَلِّمُوا نِسَاءَكُمْ سُورَةَ يُوسُفَ وَ لَا تُقْرِءُوهُنَّ إِيَّاهَا فَإِنَّ فِيهَا الْفِتَنَ وَ عَلِّمُوهُنَّ سُورَةَ

 

النُّورِ فَإِنَّ فِيهَا الْمَوَاعِظَ

 

 الكافي ج : 5 ص : 517

 

۳-قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع لَا تُنْزِلُوا النِّسَاءَ الْغُرَفَ وَ لَا تُعَلِّمُوهُنَّ الْكِتَابَةَ وَ لَا تُعَلِّمُوهُنَّ سُورَةَ يُوسُفَ وَ

 

عَلِّمُوهُنَّ الْمِغْزَلَ وَ سُورَةَ النُّورِ

 

 

                         من‏لايحضره‏الفقيه ج : 1 ص : 375

 

۴-َ رَوَى إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي زِيَادٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ ع عَنْ آبَائِهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص

 

لَا تُنْزِلُوا نِسَاءَكُمُ الْغُرَفَ وَ لَا تُعَلِّمُوهُنَّ الْكِتَابَةَ وَ لَا تُعَلِّمُوهُنَّ سُورَةَ يُوسُفَ وَ عَلِّمُوهُنَّ الْمِغْزَلَ وَ

 

سُورَةَ النُّورِ

 

 من‏لايحضره‏الفقيه ج : 3 ص : 443

 

۵-  مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع لَا تُنْزِلُوا النِّسَاءَ الْغُرَفَ وَ لَا تُعَلِّمُوهُنَّ الْكِتَابَةَ

 

وَ لَا تُعَلِّمُوهُنَّ سُورَةَ يُوسُفَ وَ عَلِّمُوهُنَّ الْمِغْزَلَ وَ سُورَةَ النُّورِ الْحَدِيثَ

 

                         وسائل‏الشيعة ج : 6 ص : 186

 

۶- مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ النَّوْفَلِيِّ عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ

 

قَالَ رَسُولُ اللَّه‏لَا تُنْزِلُوا النِّسَاءَ الْغُرَفَ وَ لَا تُعَلِّمُوهُنَّ الْكِتَابَةَ وَ عَلِّمُوهُنَّ الْمِغْزَلَ وَ سُورَةَ النُّورِ

 

 وسائل‏الشيعة ج : 20 ص : 177

 

۷- الْجَعْفَرِيَّاتُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ حَدَّثَنِي مُوسَى قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ جَعْفَرِ

 

بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيٍّ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص لَا تُنْزِلُوا

 

النِّسَاءَ الْغُرَفَ وَ لَا تُعَلِمُوهُنَّ الْكِتَابَةَ وَ عَلِّمُوهُنَّ الْغَزْلَ وَ سُورَةَ النُّورِ

 

مستدرك‏الوسائل ج : 14 ص : 260

 

۸-وَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص اضْرِبُوا النِّسَاءَ عَلَى تَعْلِيمِ الْخَيْرِ وَ فِي نُسْخَةِ الشَّهِيدِ الْخُبْزِ

 

 الشَّيْخُ وَرَّامٌ فِي تَنْبِيهِ الْخَاطِرِ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ ص أَنَّهُ قَال‏

 

لَا تُسْكِنُوا نِسَاءَكُمْ الْغُرَفَ وَ لَا تُعَلِمُوهُنَّ الْكِتَابَةَ وَ اسْتَعِينُوا عَلَيْهِنَّ بِالْعُرْيِ وَ أَكْثِرُوا عَلَيْهِنَّ مِنْ قَوْلِ لَا

 

فَإِنَّ نَعَمْ يُغْرِيهِنَّ عَلَى الْمَسْأَلَةِ

 

 مستدرك‏الوسائل ج : 14 ص : 261

 

۹-عَنِ الصَّادِقِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص لَا تُنْزِلُوا النِّسَاءَ الْغُرَفَ وَ لَا تُعَلِّمُوهُنَّ الْكِتَابَةَ وَ أْمُرُوهُنَّ

 

بِالْمِغْزَلِ وَ عَلِّمُوهُنَّ سُورَةَ النُّور

 

 بحارالأنوار ج : 100 ص : 262

 

۱۰- أخبرنا عبد الله أخبرنا محمد حدثني موسى قال حدثنا أبي عن أبيه عن جده جعفر بن محمد عن

 

أبيه عن جده‏علي بن الحسين عن أبيه عن علي ع قال قال رسول الله ص لا تنزلوا النساء الغرف و

 

لا تعلموهن الكتابة و علموهن الغزل و سورة النو

 

 الجعفريات ص : 98

 

۱۱- قال جعفر عن أبيه عن جده علي بن الحسين عن أبيه عن علي ع قال قال رسول الله ص لا

 

تنزلون النساء الغرف و لا تعلموهن الكتابة و علموهن الغزل و سورة النور

 

 النوادرللراوندي ص : 50

 

۱۲-لا يجوز لهن نزول الغرف و لا تعلم الكتابة و يستحب لهن تعلم المغزل و سورة النور و يكره

 

لهن تعلم سورة يوسف‏

 

 الخصال ج : 2 ص : 587

 

ترجمه کلی:

زنان را در غرفه و بالا خانه جای مدهید و چیز نوشتن (سواد)به ایشان

 

میاموزیدو سوره یوسف را تعلیم ایشان مکنید و چرخ رشتن (خیاطی)به

 

ایشان یاد دهید و سوره نور را به ایشان تعلیم کنید.

 

آنهارا برای یادگیری کارهای صواب و خیر کتک بزنید

 

درباره امام علی رض از کتب شیعه

قصه گفتن جمجمه امام علی رض رااز نماز عصر بازمیدارد:

حدثنا أحمد بن الحسن القطان قال حدثنا عبد الرحمن بن محمد الحسيني قال حدثنا فرات بن إبراهيم الكوفي قال حدثنا جعفر بن محمد الفزاري قال حدثنا محمد بن الحسين قال حدثنا محمد بن إسماعيل قال حدثنا أحمد بن نوح و أحمد بن هلال عن محمد بن أبي عمير عن حنان قال قلت لأبي عبد الله ع ما العلة في ترك أمير المؤمنين ع صلاة العصر و هو يجب له أن يجمع بين الظهر و العصر فأخرها قال إنه لما صلى الظهر التفت إلى جمجمة ملقاة فكلمها أمير المؤمنين ع فقال أيتها الجمجمة من أين أنت فقالت أنا فلان ابن فلان ملك بلاد آل فلان قال لها أمير المؤمنين ع فقصي علي الخبر و ما كنت و ما كان عصرك فأقبلت الجمجمة تقص من خبرها و ما كان في عصرها من خير و شر فاشتغل بها حتى غابت الشمس‏

 

 

 

محضر امام صادق عليه السّلام عرض كردم: با اين كه جمع بين نماز ظهر و عصر بر امير

 

المؤمنين عليه السّلام واجب بود پس چه علّتى داشت كه حضرت نماز عصر را

 

تأخير انداخته و آن را ترك نمودند؟

 

حضرت فرمودند: زمانى كه امير المؤمنين عليه السّلام نماز ظهر را خواندند استخوان جمجمه‏اى

 

توجّه آن حضرت را جلب كرد، حضرت با آن به سخن پرداخت و فرمود: كيستى؟

 

عرضه داشت: من فلانى پسر فلانى سلطان بلاد آن فلان هستم.

 

امير المؤمنين عليه السّلام به آن فرمود: قصّه خود را براى من نقل كن و بگو چه بودى و در چه

 

عصر و زمانى مى‏زيستى؟

 

 

جمجمه جلو آمد و از قصّه خود و آنچه از خير و شر در عصرش اتّفاق افتاده بود براى آن جناب

 

خبر داد حضرت سر گرم او بودند كه خورشيد غائب شد

                       

 علل‏الشرائع ج : 2 ص : 352

 

 

و بحارالأنوار ج : 41 ص : 167

 

امام علی زودتراز پیامبرص واردبهشت میشود:

 

حدثنا محمد بن مروان قال حدثنا عبد الله بن يحيى قال حدثنا محمد بن الحسين بن علي بن الحسين عن أبيه عن جده عن الحسين بن علي عن أبيه علي بن أبي طالب ع قال قال لي رسول الله ص أنت أول من يدخل الجنة فقلت يا رسول الله أدخلها قبلك قال نعم‏

 

 علل‏الشرائع ج : 1 ص : 173

 

ِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ع قَالَ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ ص أَنْتَ أَوَّلُ مَنْ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَدْخُلُهَا قَبْلَكَ قَالَ نَعَمْ لِأَنَّكَ صَاحِبُ لِوَائِي فِي الْآخِرَة

 

باب صد و سى و هفتم سر اين كه على بن ابى طالب اولين نفرى است كه وارد بهشت مى‏شود ..... 

 

حسين بن على صوفى رحمة اللَّه عليه مى‏گويد: ابو العبّاس عبد اللَّه بن جعفر حميرى از محمّد بن

 

عبد اللَّه قرشى از على بن احمد تميمى از محمّد بن مروان از عبد اللَّه بن يحيى، از محمّد بن

 

حسين بن على بن حسين، از پدرش، از جدّش از حسين بن على از پدر بزرگوارش على بن ابى

 

طالب عليهم السّلام، فرمودند: رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به من فرمودند: تو اوّلين نفرى

 

هستى كه داخل بهشت خواهى شد.

 

عرض كردم: يا رسول اللَّه يعنى قبل از شما داخل مى‏شوم؟ پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله

 

فرمودند: آرى زيرا تو صاحب پرچم من هستى در آخرت‏

 

 بحارالأنوار ج : 8 ص : 7

 

 

کدورت فاطمه الزهرااز امام علی رض

 

 

 أبي رحمه الله قال حدثنا سعد بن عبد الله قال حدثنا الحسن بن عرفة بسر من رأى قال حدثنا وكيع قال حدثنا محمد بن إسرائيل قال حدثنا أبو صالح عن أبي ذر رحمة الله عليه قال كنت أنا و جعفر بن أبي طالب مهاجرين إلى بلاد الحبشة فأهديت لجعفر جارية قيمتها أربعة آلاف درهم فلما قدمنا المدينة أهداها لعلي ع تخدمه فجعلها علي ع في منزل فاطمة فدخلت فاطمة ع يوما فنظرت إلى رأس علي ع في حجر الجارية فقالت يا أبا الحسن فعلتها فقال لا و الله يا بنت محمد ما فعلت شيئا فما الذي تريدين قالت تأذن لي في المصير إلى منزل أبي رسول الله ص فقال لها قد أذنت لك فتجلببت بجلبابها و تبرقعت ببرقعها و أرادت النبي ص فهبط جبرئيل ع فقال يا محمد إن الله يقرئك السلام و يقول لك إن هذه فاطمة قد أقبلت إليك تشكو عليا فلا تقبل منها في علي شيئا فدخلت فاطمة فقال لها رسول الله ص جئت تشكين عليا قالت إي و رب الكعبة فقال لها ارجعي إليه‏

 

باب صد و سى‏ام سر اين كه على بن ابى طالب عليه السلام تقسيم‏كننده بهشت و دوزخ گرديده ..... 

 

 

 پدرم رحمة اللَّه عليه فرمود: سعد بن عبد اللَّه از حسن بن عرفه (در سرّ من رأى) از وكيع از

 

محمّد بن اسرائيل از ابو صالح، از ابو ذر رحمة اللَّه عليه، وى مى‏فرمايد: من و جعفر بن ابى

 

طالب به بلاد حبشه مسافرت رفتيم، كنيزى كه قيمتش چهار هزار درهم بود را براى جعفر هديه

 

آوردند ما وقتى به مدينه برگشتيم جعفر آن را به على عليه السّلام هديه داد تا خدمت آن حضرت

 

را بنمايد، على عليه السّلام كنيز را در خانه حضرت فاطمه سلام اللَّه عليها گذارد، بارى روزى

 

فاطمه سلام اللَّه عليها وارد منزل گشت ديد سر مبارك على عليه السّلام در دامن كنيز است،

 

عرض كرد: يا ابا الحسن: با او تماس برقرار كردى؟

 

على عليه السّلام فرمود: نه به خدا سوگند، اى دخت پيامبر من با اين كنيز عملى انجام ندادم، تو

 

چه قصدى دارى؟

 

 

فاطمه سلام اللَّه عليها عرض كرد: اذن مى‏دهى به منزل پدرم رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله

 

بروم؟

على عليه السّلام فرمود: به تو اذن دادم.

 

 

فاطمه سلام اللَّه عليها چادر به سر نمود و روبنده و نقاب انداخت و عازم منزل نبىّ اكرم صلّى

 

اللَّه عليه و آله گرديد، قبل از اين كه فاطمه عليها السّلام به منزل پدر برسد جبرئيل نازل شد،

 

عرضه داشت: يا محمّد، خداوند سلامت مى‏رساند و مى‏فرمايد: فاطمه سلام اللَّه عليها به نزد تو

 

مى‏آيد و از على شكايت دارد، از او در باره على عليه السّلام چيزى قبول‏

 

 

مكن، در اين هنگام فاطمه داخل شد، پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله به او فرمود: آمده‏اى از على

 

شكايت كنى؟

 

فاطمه سلام اللَّه عليها عرضه داشت: آرى به خداى كعبه قسم.

 

پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمودند: به سوى على عليه السّلام بازگرد

 

 علل‏الشرائع ج : 1 ص : 164

 

و

 

 بحارالأنوار ج : 43 ص : 148

 

 

امام علی از کار پیامبرص در شک بود:؟!!!!

 

 

سَهْلُ بْنُ زِيَادٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ بَعْضِ رِجَالِهِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ لَمَّا حَفَرَ

 

رَسُولُ اللَّهِ ص الْخَنْدَقَ مَرُّوا بِكُدْيَةٍ فَتَنَاوَلَ رَسُولُ اللَّهِ ص الْمِعْوَلَ مِنْ يَدِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع أَوْ مِنْ يَدِ سَلْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ

 

عَنْهُ فَضَرَبَ بِهَا ضَرْبَةً فَتَفَرَّقَتْ بِثَلَاثِ فِرَقٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص لَقَدْ فُتِحَ عَلَيَّ فِي ضَرْبَتِي هَذِهِ كُنُوزُ كِسْرَى وَ قَيْصَرَ

 

فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ يَعِدُنَا بِكُنُوزِ كِسْرَى وَ قَيْصَرَ وَ مَا يَقْدِرُ أَحَدُنَا أَنْ يَخْرُجَ يَتَخَلَّى

 

 

 

ترجمه:

 

 امام صادق عليه السّلام مى‏فرمايد: هنگامى كه در جنگ خندق پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله

 

و سلّم خندق را

 

حفر مى‏كرد مسلمانان به سنگ سختى رسيدند. پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كلنگ را

 

از دست امير

 

المؤمنين عليه السّلام- يا از دست سلمان رضى اللَّه عنه- گرفت و ضربتى بدان سنگ زد كه سه

 

پاره شد.

 

 

رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود: در اين ضربتى كه بدين سنگ زدم گنجينه‏هاى

 

پادشاه ايران و روم بر

 

من گشوده گشت امام علی ع به دوست خود(سلمان) گفت:

 

 

 

 گنجينه‏هاى قيصر و كسرى را به ما وعده مى‏دهد و حال آنكه هيچ يك از

 

 

ما نمیتواند براى قضاى حاجت برون رود.

 

 

                        

بحارالأنوار ج : 20 ص : 271  و                         الكافي ج : 8 ص : 217

 

امام علی رض حکم مذی را نمیدانست وبخاطر حیا این حکم را از طریق

 

مقداداز پیامبرص سوال کرد

 

 

 

ِ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ سَأَلْتُهُ عَنِ الْمَذْيِ فَقَالَ إِنَّ عَلِيّاً ع كَانَ

 

رَجُلًا مَذَّاءً فَاسْتَحْيَا أَنْ يَسْأَلَ رَسُولَ اللَّهِ ص لِمَكَانِ فَاطِمَةَ ع فَأَمَرَ الْمِقْدَادَ أَنْ يَسْأَلَهُ وَ هُوَ جَالِسٌ فَسَأَلَهُ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ ص

 

لَيْسَ بِشَيْ‏ءٍ

 

وسائل‏الشيعة ج : 1 ص :279

 

 

َ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ ع قَالَ سَأَلْتُهُ عَنِ الْمَذْيِ فَأَمَرَنِي بِالْوُضُوءِ مِنْهُ ثُمَّ أَعَدْتُ

 

عَلَيْهِ سَنَةً أُخْرَى فَأَمَرَنِي بِالْوُضُوءِ مِنْهُ وَ قَالَ إِنَّ عَلِيّاً ع أَمَرَ الْمِقْدَادَ أَنْ يَسْأَلَ رَسُولَ اللَّهِ ص وَ اسْتَحْيَا أَنْ يَسْأَلَهُ فَقَالَ

 

فِيهِ الْوُضُوءُ قُلْتُ وَ إِنْ لَمْ أَتَوَضَّأْ قَالَ لَا بَأْسَ

 

 وسائل‏الشيعة ج : 1 ص : 280

 

 عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الصَّفَّارِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى وَ الْحُسَيْنِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ أَبَانٍ جَمِيعاً عَنِ

 

الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ سَأَلْتُهُ عَنِ الْمَذْيِ فَقَالَ إِنَّ عَلِيّاً ع كَانَ رَجُلًا

 

مَذَّاءً فَاسْتَحْيَا أَنْ يَسْأَلَ رَسُولَ اللَّهِ ص لِمَكَانِ فَاطِمَةَ ع فَأَمَرَ الْمِقْدَادَ أَنْ يَسْأَلَهُ وَ هُوَ جَالِسٌ فَسَأَلَهُ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ ص لَيْسَ

 

بِشَيْ‏ءٍ

 

استبصار ج : 1 ص : 92

 

ُ أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ بْنِ بَزِيعٍ قَالَ سَأَلْتُ الرِّضَا ع عَنِ الْمَذْيِ فَأَمَرَنِي بِالْوُضُوءِ مِنْهُ ثُمَّ

 

أَعَدْتُ عَلَيْهِ فِي سَنَةٍ أُخْرَى فَأَمَرَنِي بِالْوُضُوءِ فَقَالَ إِنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ ع أَمَرَ الْمِقْدَادَ بْنَ الْأَسْوَدِ أَنْ يَسْأَلَ النَّبِيَّ ص وَ

 

اسْتَحْيَا أَنْ يَسْأَلَهُ فَقَالَ فِيهِ الْوُضُوءُ

 

 

                         الإستبصار ج : 1 ص : 93

 

كارهاي مهم امام زمان پس از ظهور

كارهاي مهم امام زمان پس از ظهور

1-     كشتار عربها  . وقتي امام زمان ظهور مي فرمايند اولين كاري كه مي كنند  عربها را قتل عام مي كنند و كسي را از آنان زنده نمي گزارند.    علامه ملا باقر مجلسي روايت مي كند كه امام قايم با عربها همان كاري را مي كند كه جفر احمر آمده است يعني همه را خواهد كشت.    (بحار الانوار 52/318 –

 همچنين روايت مي كنند : مابقي بيننا و بين العرب الا الذبح . بين ما و عربها جز ذبح چيزي نمانده است. ( بحار الانوار 52/349   

  همچنين روايت مي كنند: از عربها بترسيد كه عاقبت بدي دارند حتي يك نفر از آنان هم با امام قائم نخواهد بود. ( بحار الانوار 52/333

پس امام زمان همه عربها را اعم  از شیعه و سنی و .... همه را قتل عام خواهد کرد. (علت دشمنی امام زمان با عربها باوجودیکه خودش عرب است برای ما نا معلوم است ) 

2-     تخريب مسجدالحرام و مسجد النبي و انتقال قبله به عراق

مجلسي روايت مي كند كه : " امام قائم مسجدالحرام را خراب مي كند تا كه آنرا به اصلش برگرداند همچنين مسجد نبوي را.    بحار الانوار 52/338     كتاب الغيبة از شيخ طوسي ص 282

یعنی این هر دو مسجد را با خاک یکسان می فرمایند.

( یا اهل الکوفه! مصلاکم بیت آدم و بیت نوح و بیت ادریس و مصلی ابراهیم  و لا تذهب الایام حتی ینصب الحجر الاسود فیه ) ای اهل کوفه مصلای شما خانه آدم و خانه نوح و بیت ادریس و مصلای ابراهیم است و طولی نمی کشد که سر انجام حجرالاسود در آن نصب خواهد شد.    الوافی ۱/۲۱۵

3-     بيرون آوردن ابوبكر و عمر از قبرهايشان

علامه مجلسي در توضيح تخريب مسجد نبوي توسط امام زمان مي نويسند: اولين كاري كه امام قائم انجام مي دهند اين است كه اين دو تا ( ابوبكر و عمر ) را از قبرهايشان در حالي بيرون مي كند كه آنها تازه و شاداب هستند آنگاه مثل خاكستر آنها را به هوا مي پاشد سپس مسجد را مي شكند.  ( بحارالانوار 52/ 386)

4-     كشتار نود در صد مسلمانان

امام زمان پس از ظهورش چنان كشتاري در میان مسلمانان به راه مي اندازند كه مانند " دجله و فرات خون جاري مي گردد"

لو يعلم الناس ما يصنع القائم اذا خرج لاحب اكثرهم الا يروه مما يقتل من الناس ..... حتي يقول كثير من الناس ليس هذا من آل محمد و لو كان من آل محمد لرحم .

" اگر مردم بدانند كه امام قائم وقتي ظهور كند چه خواهد كرد  اكثر آنان آرزو مي كردند كاش او را نبينند از بس كه مردم را مي كشد.... حتي بسياري از مردم خواهند گفت : اين از آل محمد نيست اگر از آل محمد مي  بود رحم مي كرد. بحار الانوار 52/ 353    الغيبة ص 153

اهل بيت از خود دفاع مي كنند ص 174

 

آداب غذا خوردن در حیله المتقین

حلية المتقين ، صفحه 33

از حضرت رسول منقولستكه هميشه اين امت با خير و نعمت باشد مادام كه لباس عجمان (ايرانيان) را نپوشند و طعامهاي عجمانرا نخورند پس چون چنين كنند خدا ايشان را خوار و ذليل كند.

 

حلية المتقين ، صفحه 39

از فضل بن يونس منقولستكه حضرت موسي به منزل من آمدند و چون طعام حاضر شد دستمال آوردم كه در دامن ايشان بيندازم قبول نكردند و فرمودند كه اين طريقه عجمان (ايرانيان) است.

 

 

حلية المتقين، صفحه 45

از حضرت رسول منقولستكه نانرا به روش عجمان ( ايرنيان) با كارد مبريد وليكن به دست بشكنيد.

 

 

حلية المتقين ، صفحه 34

از حضرت امام رضا منقولستكه طعام گرم بركت ندارد و شيطان در آن بهره دارد.

 

 

حلية المتقين ، صفحه 35

از حضرت رسول منقولستكه آنحضرت كاسه طعام را ميليسيدند و ميفرمودند كه هر كه كاسه طعام را بليسد چنانستكه مثل آن طعام را تصدق كرده باشد و منقولستكه حضرت اميرالمؤمنين بتمام انگشتان تناول ميفرمودند و ميگفتند كه هر كه كاسه طعام را بليسد ملائكه بر او صلوات فرستند و دعا كنند براي او به فراخي روزي و حسنات مضاعف براي او بنويسند.

بسند معتبر منقولستكه حضرت رسول فرمود كه هر گاه كسي طعام خورد و انگشتان خود را بليسد و بمكد خداوند عالميان فرمايد كه خدا بركت دهد ترا و از حضرت صادق منقولستكه آنحضرت كراهت داشتند اينكه دست را بدستمال پاك كنند در وقتيكه چيزي از طعام در آن باشد تا آنكه خود ميمكيدند يا بطفلي كه در پهلوي آنحضرت بود ميدادند كه ميمكيد براي حرمت طعام .

بسند معتبر منقولستكه حضرت علي بن الحسين فرمود كه استخوانرا پاك مكنيد كه جنيان را در آن بهر هست و اگر پاك كنيد ايشان از خانه شما ميبرند چيزي را كه بهتر از اين باشد.

 

 

حلية المتقين، صفحه 38

از حضرت صادق منقولستكه دستها را همه در يكظرف بشوئيد تا اخلاق شما نيكو شود.

 

 

حلية المتقين، صفحه 40

منقولستكه حضرت رسول هرگز بر خوان (ميز) چيزي نميخوردند بلكه بر روي سفره ميخوردند و از فحواي اخبار چنين معلوم ميشود خوانها را پايه دار و بلند ميساختند از روي تكبر كه براي طعام خوردن خم نبايد شد.

 

 

حلية المتقين، صفحه 43

در حديث معتبر از حضرت اميرالمومنين مرويستكه بخوريد آنچه از خوان ( ميز ) بر زمين افتد كه خوردن آن شفاي هر درديست.

شخصي به بحضرت صادق شكايت كرد از درد تهيگاه فرمود كه بر تو باد آنچه از خوان بر زمين ميافتد بخور.

در حديث ديگر معاوية بن وهب گويد كه در خدمت حضرت صادق طعام خورديم چون خوان را داشتند بر ميچيدند آنچه از خوان افتاده بود تناول ميفرمودند بعد از آن فرمودند كه خوردن اينها فقر و درويشي را بر طرف ميكند و فرزندان را زياد ميكند.

 

 

حلية المتقين، صفحه 44

از حضرت امام صادق منقولستكه من انگشتان خود را بعد از طعام آنقدر مي ليسم كه خادم من گمان ميكند كه اين از حرص است .

موفق باشین

اصول کافی

 

^{اینم چندتا روایت و حدیث تو کتاب اصول کافی ن.شته ی شیخ کلینی :}

^{۱ـ عدة من أصحابنا، عن احمد بن محمد البرقی، عن جعفر بن المثنی الخطیب قال: کنت بالمدینه و سقف المسجد الذی یشرف علی القبر قد سقط و الفعله یصعدون و ینزلون و نحن جماعه. فقلت لأصحابنا من منکم موعد یدخل علی ابی عبدالله -عليه السلام- اللیله؟ فقال مهران بن ابی بصیر: أنا. و قال اسماعیل بن عمار الصیرفی: أنا. فقلنا لهما: سلاه لنا عن الصعود لنشرف علی قبر النبی -صلى الله عليه وسلم- فلما کان من الغد لقیناهما، فاجتمعنا جمیعا فقال إسماعیل: قد سألنالکم عما ذکرتم، فقال: ما أحب لأحد منهم أن یعلو فوقه ولا آمنه أن یری شیئاً یدهب منه بصره، أو یراه قائما یصلّی، أو یراه مع بعض أزواجه -صلى الله عليه وسلم-».  (الأصول من الکافی، ج 1، ص 452. مقایسه شود با ترجمه اصول کافی در ج 2، ص 346، بقلم جواد مصطفوی (از انتشارات علمیّه اسلامیّه).}

^{یعنی: «گروهی از یاران ما از احمد بن محمّد برقی روایت کرده ‌اند و او از جعفر بن مثنّی مشهور به خطیب شنیده که گفت:}

^{من در مدینه بودم و (بخشی از) سقف مسجد نبوی که بر فراز قبر پیامبر -صلى الله عليه وسلم- قرار داشت ریخته بود و کارگران بالا و پایین می ‌رفتند و من به همراه جماعتی آنجا بودم. به رفقای خود گفتم چه کسی از شما امشب با ابو عبدالله (امام صادق -عليه السلام-) وعدة ملاقات دارد و بر او وارد می‌ شود؟ مهران بن ابی بصیر گفت: من. و اسماعیل بن عمار صیرفی نیز گفت: من. ما به آن دو گفتیم که از امام صادق دربارة بالا رفتن (و مشرف شدن) بر قبر پیامبر -صلى الله عليه وسلم- سؤال کنید تا (اگر جایز باشد) ما هم بر فراز قبر پیامبر -صلى الله عليه وسلم- رویم! چون روز بعد فرا رسید با آن دو تن، روبرو شدیم و همگی گرد آمدیم. اسماعیل گفت: آنچه گفته بودید ما از ابو عبدالله برایتان پرسیدیم، در پاسخ گفت: من دوست ندارم که هیچ یک از شما بالای قبر (پیامبر -صلى الله عليه وسلم-) برآید و او را ایمن نمی ‌گردانم از اینکه در آنجا چیزی دیده کور شود! یا پیامبر را به نماز ایستاده مشاهده کند، یا او را با برخی از همسرانش (در آنجا) ببیند».!!}

 

 

^{۲ـ محمد بن یحیی، عن سعد بن عبدالله، عن ابراهیم بن محمد الثقفی، عن علی بن المعلی، عن اخیه محمد، عن درست بن ابی منصور، عن علی بن ابی حمزه، عن ابی بصیر، عن ابی عبدالله -  -عليه السلام- - قال : لما ولد النبی -  -صلى الله عليه وسلم- - مکث ایاما لیس له لبن فالقاه ابو طالب علی ثدی نفسه فانزل الله فیه لبنا فرضع منه ایاماً حتی وقع ابو طالب علی حلیمه السعدیه فدفعه الیها».( الأصول من الکافی، ج 1، ص 448 مقایسه شود با ترجمه اصول کافی در ج 2، ص 339.})

^{یعنی : «محمّد بن یحیی از سعد بن عبدالله و او از ابراهیم ثقفی و او از علیّ بن معلّی و او از برادرش محمّد، و او از درست بن ابی منصور و او از علیّ بن ابی حمزه و او از ابی بصیر گزارش نموده است که امام ابو عبدالله صادق -عليه السلام- گفت :}

^{چون پیامبر اسلام -صلى الله عليه وسلم- زاده شد چند روزی بدون شیر به سر برد، پس،}

^{ابوطالب او را به پستان خود افکند و خدا در پستان ابو طالب شیر نازل کرد! پس کودک چند روز از پستان ابوطالب شیر خورد تا هنگامی که ابوطالب، حلیمه سعدیه را یافت و کودک را (برای شیر دادن) به او سپرد»!!}

 

^{۳ـ عدة من أصحابنا، عن أحمد بن محمد، عن الحسین بن سعید، عن القاسم بن محمد الجوهری، عن علی بن أبی حمزة قال:}

^{سأل ابوبصیر أبا عبدالله -عليه السلام- و أنا حاضر فقال: جعلت فداک کم عرج برسول الله -صلى الله عليه وسلم-؟ فقال مرتین فأوقفه جبرئیل موقفا، فقال له : مکانک یا محمد! فلقد وقفت موقفا ما وقفه ملک قط و لا نبی، إن ربک یصلی! فقال یا جبرئیل و کیف یصلّی؟! قال: یقول: سبوح قدوس أنا رب الملائکة و الروح، سبقت رحمتی غضبی. فقال: اللهم عفوک عفوک. قال: و کان کما قال الله: قاب قوسین أو أدنی الحدیث».( الأصول من الکافی، ج 1، ص 442 مقایسه شود با ترجمة اصول کافی در ج 2، ص 329.})

^{یعنی: «گروهی از یاران ما از احمد بن محمّد جوهری و او از علیّ بن أبی حمزه شنیده که گفت : أبو بصیر از امام ابو عبدالله صادق -عليه السلام- پرسید و من در آنجا حضور داشتم. گفت: فدایت شوم پیامبر خدا -صلى الله عليه وسلم- را چند بار به معراج بردند؟ امام صادق پاسخ داد: دو بار! و جبرئیل او را در ایستگاهی متوقّف کرد و گفت: ای محمّد! در جایت بایست، اینک در مقامی ایستاده ‌ای که هرگز هیچ فرشته و پیامبری در آنجا توقّف نکرده است. همانا خدای تو نماز می‌ گزارد! پیامبر پرسید: ای جبرئیل چگونه نماز می ‌گزارد؟! گفت: می ‌گوید: بس پاک و منزّه (هستم) من خداوندگار فرشتگان و روح هستم، رحمت من بر خشمم پیشی گرفته است. پیامبر گفت: خداوندا از تو درخواست عفو دارم، از تو درخواست عفو دارم، امام صادق گفت: و چنان بود که خدا (در قرآن) فرموده است : کان قاب قوسین او ادنی فاصله ‌اش (به خدا) باندازة دو کمان یا نزدیک‌تر بود...».}

 

^{۴ـ «روی أن امیر المؤمنین -عليه السلام- قال: إن ذلک الحمار کلم رسول الله -صلى الله عليه وسلم- فقال: بأبی أنت و أمی إن أبی حدثنی عن أبیه، عن جده، عن أبیه أنه کان مع نوح فی السفینه فقام إلیه نوح فمسح علی کفله ثم قال: یخرج من صلب هذا الحمار حمار یرکبه سید النبیین و خاتمهم، فالحمدلله الذی جعلنی ذلک الحمار».}( ^{الأصول من الکافی، ج 1، ص 237 مقایسه شود با ترجمه اصول کافی در ج 1، ص 343.})

^{یعنی: «روایت شده که امیر مؤمنان -عليه السلام- فرمود که آن خر، با رسول خدا -صلى الله عليه وسلم- به سخن در آمد و گفت: پدر و مادرم فدایت شود! همانا پدرم از پدرش و او از جدّش و او از پدرش برای من حدیث آورد که پدر جدِّ ما با نوح در کشتی همراه بود و نوح برخاسته دستی به کفل او کشید و گفت: از پشت این خر، خری در آید که سرور پیامبران و آخرین ایشان بر آن سوار شود، پس خدا را سپاس که مرا همان خر قرار داده است».!}

 

^{۵ـ «علی بن ابراهیم، عن أبیه قال: استأذن علی أبی جعفر -عليه السلام- قوم من أهل النواحی من الشیعه فأذن لهم فدخلوا فسألوه فی مجلس واحد عن ثلاثین ألف مسألة فأجاب -عليه السلام- وله عشر سنین».}( ^{الآصول من الکافی، ج 1، ص 496 مقایسه شود با ترجمه اصول کافی در ج 2، ص 419.})

^{یعنی: «علیّ بن ابراهیم از پدرش روایت کرده است که گفت: گروهی از شیعیان از شهرهای دور آمدند و از ابو جعفر دوّم (امام جواد -عليه السلام-) اجازة ورود خواستند. ایشان بدان ‌ها اجازه داد و بر او وارد شدند و در یک مجلس، سی هزار مسئله از وی پرسیدند و همه را پاسخ داد در حالی که ده سال داشت»!}

 

^{۶ـ «علی بن الحکم عن هشام بن سالم عن أبی عبدالله -عليه السلام- قال: أن القرآن الذی جاء به جبرئیل -عليه السلام- إلی محمد -صلى الله عليه وسلم- سبعه عشر ألف آیه».}( ^{الأصول من الکافی، ج 2، ص 634 مقایسه شود با ترجمه اصول کافی در ج 4، 446.})

^{یعنی : «علی بن حکم از هشام بن سالم از امام ابو عبدالله صادق -عليه السلام- روایت کرده که گفت: قرآنی که جبرئیل برای محمّد -صلى الله عليه وسلم- آورد هفده هزار آیه بود».!}

 

^{۷ـ «محمد بن أبی عبدالله، عن محمد بن إسماعیل، عن الحسین بن الحسین، عن بکربن صالح، عن الحسن بن سعید، عن الهیثم بن عبدالله، عن مروان بن صباح قال قال ابو عبدالله -عليه السلام- : إن الله خلقنا فأحسن صورنا و جعلنا عینه فی عباده، و لسانه الناطق فی خلقه، و یده المبسوطه علی عباده بالرأفه و الرحمة، و وجهه الذی یؤتی منه، و بابه الذی یدل علیه، و خزانه فی سمائه و أرضه، بنا أثمرت الأشجار، و أینعت الثمار، و جرت الأنهار، و بنا ینزل غیث السماء، و ینبت عشب الأرض، و بعبادتنا عبدالله و لو لا نحن ما عبدالله»} (^{الاصول من الکافی، ج 1، ص 144 مقایسه شود با ترجمه اصول کافی، ج 1، ص 196.})

^{یعنی : «محمّد بن ابی عبدالله، از محمّد بن اسماعیل، از حسین بن حسن، از بکر بن صالح، از حسن به سعید، از هیثم بن عبدالله، از مروان بن صالح روایت کرده که امام صادق -عليه السلام- گفت: خداوند ما را آفرید و صورت های ما را نیکو ساخت، و ما را در میان بندگانش چشم خود قرار داد، و در میان خلقش زبان گویای خود کرد، و ما را دست گشودة مهر و رحمتش بر بندگان خود نمود، و ما را چهرة خویش قرار داد که از آن سو بدو گرایند و بابی ساخت که بر او دلالت مي کند، و ما را خزانه ‌داران خود در آسمان و زمینش کرد، به سبب ما درختان میوه می آورند، و میوه ‌ها به پختگی می ‌رسند، و رودها جاری می شوند، و به سبب ما باران آسمان می ریزد، و گیاه زمین می روید، و به عبادت ما، خدا پرستش می شود و اگر ما نبودیم، خدا پرستیده نمی شد».!}

 

^{۸ـ محمد عن احمد، عن ابن محبوب، عن جمیل بن صالح، عن ابان بن تغلب، عن ابی عبدالله -عليه السلام- قال: سالته عن الارض علی ای شیء هی؟ قال : علی حوت! قلت : فالحوت علی ای شیء هو؟ قال : علی الماء. قلت : فالماء علی ای شیء هو؟ قال : علی صخره! قلت: فعلی ای شیء الصخره؟ قال : علی قرن ثور املس! قلت : فعلی ای شیء الثور؟ قال : علی الثری! قلت: فعلی ای شیء الثری؟ فقال : هیهات، عند ذلک ضل علم العلماء».( الروضة من الکافی، ج 1، ص 127، چاپ تهران (از انتشارات علمیه اسلامیه).}

^{یعنی : «محمّد از احمد، از ابن محبوب، از جمیل بن صالح، از آبان بن تغلب روایت کرده که گفت: از ابو عبدالله صادق -عليه السلام- پرسیدم زمین بر چه چیز تکیه دارد؟ گفت: بر ماهی! گفتم: ماهی بر چه چیز تکیه دارد؟ گفت: بر آب، گفتم: آب بر چه چیز تکیه دارد؟ گفت: بر سنگ سخت! گفتم: سنگ سخت بر چه چیز تکیه دارد؟ گفت: بر شاخ گاو نرم تن! گفتم: گاو بر چه چیز تکیه دارد؟ گفت: بر خاک نمناک! گفتم: خاک نمناک بر چه چیز تکیه دارد؟ گفت: هیهات، در اینجا دانش دانشمندان گم گشته است»!}

 

 

^{۹ـ «علی بن محمد، عن صالح، عن بعض أصحابه، عن عبدالصمد بن بشیر، عن أبی عبدالله -عليه السلام- قال: إن الحوت الذی یحمل الارض أسر فی نفسه أنه إنما یحمل الأرض بقوته! فأرسل الله تعالی إلیه حوتا أصغر من شبر و أکبر من فتر، فدخلت فی خیاشیمه، فصعق فمکث بذلک أربعین یوما ثم إن الله عزوجل راف به و رحمه و خرج. فإذا أراد الله – جل و عز – بأرض زلزله بعث ذلک الحوت إلی ذلک الحوت فاذا راه اضطرب فتزلزلت الارض».( الروضة من الکافی، ج 2، صص 67-68.)}

^{یعنی : «علیّ بن محمّد از صالح، از برخی یارانش، از عبدالصّمد بن بشیر، از ابو عبدالله صادق  -عليه السلام- روایت کرده که گفت: همانا آن ماهی که زمین را حمل می‌ کند، این فکر در ضمیرش گذشت که وی با نیروی خود به حمل زمین می ‌پردازد! پس خدای تعالی ماهی (کوچکی) به سویش فرستاد که از یک وجب کوچکتر و از فاصلة میان انگشت شست و سبّابه بزرگتر بود. آن ماهی کوچک بدرون بینی وی رفت و او غش کرد. پس، چهل روز در بینی وی ماند آنگاه خداوند بزرگ بر ماهی حامل زمین، رأفت و رحمت آورد و ماهی کوچک از بینی او بیرون شد. و هر گاه که خدای عزّوجلّ بخواهد تا در زمین زلزله‌ ای پدید آید همان ماهی کوچک را به سوی ماهی بزرگ می‌ فرستد و چون دیده ‌اش بر او افتد، بر خود می‌لرزد و در زمین زلزله پدید می‌آید».!}

 

^{۱۰ـ عنه (علیّ بن محمد) عن صالح، عن الوشاء، عن کرّام، عن عبدالله بن طلحه قال: سألت أبا عبدالله -عليه السلام- عن الوزغ( وزغ در فارسی برای «قورباغه» بکار می‌رود ولی در معاجم عربی آن را معادل با مارمولک (چلپاسه) آورده‌اند. ) ! فقال: رجس و هو مسخ کله! فإذا قتلته فاغتسل. فقال: إن أبی کان قاعدا فی الحجر و معه رجل یحدثه فإذا هو بوزغ یولول بلسانه، فقال أبی للرجل: أتدری ما یقول هذا الوزغ؟ قال: لا علم لی بما یقول. قال: فإنه یقول : و الله لئن ذکرتم عثمان بشتیمه لأشتمن علیا حتی یقوم من هیهنا! قال: وقال ابی: لیس یموت من بنی امیه میت الا مسخ وزغا ... الحدیث»! (الروضة من الکافی، ج 2، صص 37-38.)}

^{یعنی : «از علیّ بن محمّد، از صالح، از وشّاء، از کرّام، از عبدالله بن طلحه روایت شده که گفت: از ابو عبدالله صادق -عليه السلام- دربارة مارمولک (چلپاسه) پرسیدم. گفت: پلید است و همة انواعش از حیواناتی بشمار می ‌روند که مسخ شده ‌اند! پس چون آن را کشتی غسل کن! سپس امام صادق گفت: پدرم در حجر اسماعیل نشسته بود و مردی با وی بود که با پدرم صحبت می ‌کرد، ناگاه مارمولکی را دید که با زبانش صدایی بر می ‌آورد، پدرم به آن مرد گفت: آیا می‌ دانی که این مارمولک چه می ‌گوید؟ آن مرد پاسخ داد: خیر، نمی ‌دانم چه می ‌گوید. پدرم گفت: او می‌گوید: بخدا قسم اگر عثمان را دشنام دهید تا هنگامی که این مرد (امام باقر) از اینجا برخیزد، من علی -عليه السلام- را دشنام خواهم داد! آنگاه (امام صادق) گفت، پدرم فرمود: هیچ یک از بنی امیّه نمی‌ میرد مگر آنکه بصورت مارمولکی مسخ می ‌شود ...»!!}

 

^{۱۱ـ «محمد بن یحیی، عن محمد بن الحسین، عن احمد بن محمد بن ابی نصر، عن داوود بن سرحان، عن ابی عبدالله -عليه السلام- قال رسول الله -صلى الله عليه وسلم- اذا رایتم اهل الریب و البدع من بعدی فاظهروا البرائه منهم و اکثروا من سبئهم و القول فیهم و الوقیعه و با هتوهم کیلا یطمعوا فی الفساد فی الاسلام و یحذرهم الناس و لا یتعلموا من بدعهم، یکتب الله لکم بذلک الحسنات و یرفع لکم به الدرجات فی الآخره».} (^{الأصول من الکافی، ج 2، ص 375 مقایسه شود با ترجمه اصول کافی در ج 4، صص 83-84})

^{یعنی : «محمّد بن یحیی، از محمّد بن حسین، از احمد بن محمّد بن ابی نصر، از داوود بن سرحان از ابو عبدالله صادق روایت کرده است که گفت رسول خدا -صلى الله عليه وسلم- فرمود: پس از من هنگامی که اهل شک و بدعت را دیدید بیزاری خود را از آنها آشکار کنید و دشنام بسیار بدان‌ ها دهید و دربارة آنان بدگویی کنید و به ایشان بهتان زنید تا نتوانند به فساد در اسلام طمع بندند و در نتیجه، مردم از آنان دوری گزینند و بدعت‌ های ایشان را نیاموزند (که اگر چنین کنید) خداوند برای شما در برابر این کار، نیکی ‌ها نویسد و درجات شما را در آخرت بالا برد»!!}

^{موفق باشین}

امام زمان را یک زن ایرانی شهید خواهند کرد

امام زمان را یک زن ایرانی شهید خواهند کرد

این مطلبو می تونید تو ادامه ی مطلب بخونینش

تاسف می خورم واسه خودم

چه طوری ممکنه ایرانی ها که بزرگترین محبان امام عصراند چنین کاری بکنند

شما باور می کنین؟

من که باور نمی کنم

بریم ببینیم حاج آقا کورانی با سند و مدرک چی گفتن

تو ادامه ی مطلبه

موفق باشین

توصیه های امامان من باب جماع

حسين بن علی امام سوم شيعيان :
? ما از تبار قريش هستيم و هواخواهان ما عرب و دشمنان ما ايرانی ها هستند. روشن است که هر عربی از هر ايرانی بهتر و بالاتر و هر ايرانی از دشمنان ما هم بدتر است. ايرانيها را بايد دستگير کرد و به مدينه آورد، زنانشان را بفروش رسانيد و مردانشان را به بردگی و غلامی اعراب گماشت.?
( سفينه البحار و مدينه الاحکام و الآثار صفحه 164، حاج شيخ عباس قمی)

 

توصیه های امام موسی كاظم(ع) در باب جماع
* باكی نيست اگر در حالت جماع جامه از روی زن و مرد دور شود.
* باكی نيست اگر كسی فَرْج زن خود را ببوسد.
* هر كه جماع كند با زن خود در تحت الشعاع، پس منتظر افتادن فرزند از شكم باشد.
* دوست نمی دارم كسی كه در سفر آب نيابد براي غسل كردن، جماع كند، مگر آنكه بر خود خوف ضرری داشته باشد.
* مانعی ندارد و بسيار خوب است تازينامه خواندن و جماع كردن در حمام.
* چيز خوردن شب و گوشت قبره خوردن و خوردن گرز، قوت جماع را زياد می كند.
(حليةالمتقين، علامه مجلسی)
 

 

 

توصیه های امام رضا(ع) در باب جماع
* سر شب، چه در تابستان و چه در زمستان با زن خود نزديكی مكن؛ زيرا معده و رگهای بدن پر است و نزديكی كردن در اينحال نيكو نيست، زيرا موجب قولنج و فلج و چكيدن بول و فتق و ضعف بينايی می شود. اين عمل بايد در آخر شب باشد كه برای بدن صالحتر است و مايه اميد بيشتر و ذكاوت عقل بيشتر برای فرزندی كه خدا از آن ميان ايجاد كند می باشد.
* با زن نزديكی مكن، مگر زمانی كه با او بازی كنی و بسيار بازی كنی و پستانش را بفشاری. چون چنين كردی؛ شهوت زن تحريك می شود و آبش جمع می گردد؛ زيرا آب زن از پستانش خارج می شود و شهوت در چهره و چشمان زن هويدا می گردد و او از تو همان می خواهد كه تو از او می خواهی.
* پس از فراغت از جماع، نه ايستاده باش و نه نشسته، بلكه اندكی به پهلوی راست دراز بكش؛ سپس فوراً برای ادرار كردن برو تا تورا از سنگ درون ايمن كند، به اذن خداوند متعال.
* پس از جماع غسل كن و اندكی موم و عسل آب كرده بخور. اين خوراك مقدار آبی را كه از تو خارج شده، بر می گرداند.
(سفينةالبحار، شيخ عباس قمی)

 

 توصیه های امام جعفر صادق(ع) در باب جماع ?2?
* جماع كردن با زنان پير بدن را خراب می كند و بسيار باشد كه آدمی را بكشد.
* قاووت خشك پيسی را زايل می گرداند و خوردن آن با زيتون گوشت را می روياند و استخوان را سخت می كند و قوت جماع را زياد می كند.
* بخوريد خربزه را كه قوت جماع را زياد می كند.
* سنت پيغمبران است بسيار داشتن زن و بسيار با ايشان مقاربت كردن.
* مرد و زن در حاليكه خضاب و حنا و غير آن بسته باشند، جماع نكنند.
* از مابين ناف تا زانو تمتع بردن از زنان مكروه است، و بهتر آن است كه اگر با زن خود كه كنيز نباشد جماع كند، منی خود را بيرون فرج نريزد.
* نبايد مرد را دخول كردن به زن خود در موقع تحت الشعاع و در شب چهارشنبه.
* جماع مكن در اول ماه و ميان ماه و آخرماه؛ نمی بيني كسی را كه صرع می گيرد؟ اكثر برای آن است كه جماع پدر و مادرش در اول ماه يا ميان ماه و يا آخر ماه واقع شده است

 

● توصیه های امام علی(ع) در باب جماع
* خوردن انجير قوت مجامعت را می افزايد، و دفع می كند بواسير و نقرس را، و برای بادهای قولنج نافع است.
* بخواه زن گندمگونِ فراخ چشم، سياه چشم، بزرگ سرين (باسن) و ميانه بالا. پس اگر او را نخواستی بيا و مهرش را ازمن بگير.
 

توصیه های امام باقر(ع) در باب جماع
*دوست می دارم پنير را كه در طرف شب نافع است و موجب قوت جماع می شود.
* خوشم نمی آيد كه دنيا و آنچه در آن است داشته باشم، اما يكشب بی زن بخوابم.
* با زن آزاد در برابر زن آزاد ديگر جماع مكن، اما كنيز را در برابر كنيز ديگر جماع كردن باكی نيست.
 

توصیه های امام جعفر صادق(ع) در باب جماع ?1?
* سرمه به چشم بكشيد كه قوت جماع را زياد می كند و دهان را شيرين می كند و كمك می كند بر طول دادن سجود.
* نعلين سياه مپوش كه ذَكَر (آلت تناسلی مرد) را سست می كند و نعلين زرد بپوش كه ذَكَر را سخت می كند و پوشش پيغمبران است.
*پيغمبری از پيغمبران به حقتعالی شكايت نمود از كمی قوت جماع. حقتعالی او را امر فرمود كه هريسه بخورد.
* هركه ترك كند طعام خوردن در شب شنبه و شب يكشنبه از پی هم، قوت جماع از او برطرف گردد و تا چهل روز بر نگردد.
 

(حليةالمتقين، علامه مجلسی)

موفق باشین

فرازهایی از حلیه المتقین در باب جماع و زفاف

فصل چهارم

 

در بيان آداب زفاف و مجامعت

 

بدان كه زفاف كردن در وقتى كه ماه در برج عقرب باشد يا تحت الشعاع باشد مكروه است و جماع كردن در فرج زن در وقتى كه حايض باشد يا با خون نفاس باشد حرام است و از ما بين ناف تا زانو از ايشان تمتع بردن مكروه است و بعد از پاك شدن و پيش از غسل كردن جماع را نيز بعضى حرام مى دانند و احوط اجتنابست مگر آنكه ضرورتى باشد پس امر كند زن را كه فرج را بشويد و با او مقاربت كند و زن مستحاضه اگر غسل و ساير اعماليكه او را ميبايد كرد بجا آورد با او جماع مى توان كرد و در وطى دبر زن خلافست بعضى حرام مى دانند و اكثر علماء مكروه مى دانند و احوط اجتناب است و بهتر آن است با زن خود كه جماع كند و آزاد باشد منى خود را بيرون فرج نريزد و بعضى علماء حرام مى دانند بى رخصت زن و در كنيز باكى نيست.

از حضرت صادق (عليه السلام) منقول است كه نبايد مرد را دخول كردن به زن خود در شب چهارشنبه.

حضرت امام موسى (عليه السلام) فرمود كه هر كه جماع كند با زن خود در تحت الشعاع پس با خود قرار دهد افتادن فرزند را از شكم پيش از آنكه تمام شود.

حضرت صادق (عليه السلام) فرمود كه جماع مكن در اول ماه و ميان ماه و آخر ماه كه باعث اين مى شود كه فرزند سقط شود و نزديكست كه اگر فرزندى به هم رسد ديوانه باشد يا صرع داشته باشد نمى بينى كسى را كه صرع مى گيرد اكثر آن است كه يا در اول ماه يا در آخر ماه مى باشد.

حضرت رسول (صلى الله عليه وآله) فرمود كه هر كه جماع كند با زن خود در حيض پس فرزنديكه بهم رسد مبتلا شود بخوره يا پيسى پس ملامت نكند مگر خود را.

حضرت صادق (صلى الله عليه وآله) فرمود كه دشمن ما اهلبيت نيست مگر كسى كه ولدالزنا يا مادرش در حيض به او حامله شده باشد.

در چندين حديث معتبر از حضرت رسول (صلى الله عليه وآله) منقول است كه چون كسى خواهد با زن خود جماع كند بروش مرغان بنزد او نرود بلكه اول با او دست بازى و خوش طبعى بكند و بعد از آن جماع بكند.

در حديث صحيح از حضرت صادق (عليه السلام) منقول است كه در وقت جماع سخن مگوئيد كه بيم آن است فرزندى كه بهم رسد لال باشد و در آن وقت نظر بفرج زن مكنيد كه بيم آن است فرزندى بهم رسد كور باشد و در روايات ديگر از آنحضرت منقول است كه باكى نيست نگاه كردن بفرج در وقت جماع.

در چندين حديث معتبر وارد شده است كه مرد و زن در حالتى كه خضاب بحنا و غير آن بسته باشند جماع نكنند.

از حضرت امام موسى (عليه السلام) پرسيدند كه اگر در حالت جماع جمه از روى مرد و زن دور شود چيست؟ فرمود باكى نيست باز پرسيدند اگر كسى فرج زن را ببوسد چون است؟ فرمود باكى نيست.

از حضرت صادق (عليه السلام) پرسيدند كه اگر كسى زن خود را عريان كند و به او نظر كند چونست؟ فرمود كه مگر لذتى از اين بهتر ميباشد. و پرسيدند كه اگر بدست و انگشت با فرج زن و كنيز خود بازى كند چونست؟ فرمود باكى نيست اما بغير اجزاى بدن خود چيزى ديگر در آنجا نكند. و پرسيدند كه آيا مى تواند در ميان آب جماع بكند فرمود باكى نيست.

در حديث صحيح از حضرت امام رضا (عليه السلام) پرسيدند از جماع كردن در حمام فرمود باكى نيست.

حضرت صادق (عليه السلام) فرمود كه مرد با زن و كنيز خود جماع نكند در خانه كه طفل باشد كه آن طفل زناكار مى شود يا فرزنديكه از ايشان بهمرسد زناكار باشد.

از حضرت رسول (صلى الله عليه وآله) منقول است كه فرمود بحق آن خداوندى كه جانم در قبضه قدرت اوست اگر شخصى با زن خود جماع كند و در آن خانه شخصى بيدار باشد كه ايشان را ببيند يا سخن و نفس ايشان را شنود فرزندى كه از ايشان بهم رسد رستگار نباشد و زناكار باشد.

چون حضرت امام زين العابدين (عليه السلام) اراده مقاربت زنان مى نمودند خدمتكاران را دور مى كردند و درها را مى بستند و پرده ها را مى انداختند.

از حضرت صادق (عليه السلام) منقول است كه كسى با كنيزى جماع كند و خواهد كه با كنيز ديگر پيش از غسل جماع كند، وضو بسازد.

در حديث صحيح وارد شده است كه باكى نيست با كنيز و طى كند و در خانه، ديگرى باشد كه بيند و شنود و مشهور ميان علماء آن است كه باكى نيست كه مرد در ميان دو كنيز خود بخوابد اما مكروهست كه در ميان دو زن آزاد بخوابد.

در حديث موثق از حضرت صادق (عليه السلام) منقول است كه باكى نيست مرد ميان دو كنيز و دو آزاد بخوابد فرمود كراهت دارد مرد رو بقبله جماع كند و در حديث ديگر از آنحضرت پرسيد كه آيا مرد عريان، جماع مى تواند كرد، فرمودند كه نه، رو بقبله و پشت بقبله جماع نكند و در كشتى جماع نكند.

حضرت امام موسى (عليه السلام) فرمود دوست نمى دارم كسى كه در سفر آب نيابد براى غسل كردن جماع كند مگر آنكه خوف ضررى داشته باشد بر خود و بعضى از علماء قايل بحرمت شده اند.

حضرت رسول (صلى الله عليه وآله) نهى فرمود از آنكه كسى كه محتلم شده باشد پيش از آنكه غسل كند جماع كند و فرمود اگر بكند و فرزندى بهم رسد ديوانه باشد ملامت نكند مگر خود را.

حضرت صادق (عليه السلام) فرمود مكروه است جنب شدن در وقتى كه آفتاب طلوع مى كند و زرد ميباشد و همچنين در زردى آفتاب وقت فرو رفتن.

حضرت امير المؤمنين (عليه السلام) فرمود كه مستحب است در شب اول ماه رمضان جماع كردن و از ابو سعيد خدرى منقول است كه حضرت رسالت پناه وصيت نمود به حضرت امير المؤمنين (عليه السلام) يا على چون عروسى داخل خانه تو شود كفشهايش را بكن تا بنشيند و پاهايش را بشو و آن آب را از در خانه تا منتهاى خانه بپاش چون چنين كنى خدا هفتاد هزار نوع رحمت بر تو بفرستد كه بر سر عروس فرود آيد تا آنكه آن بركت بهر گوشه آن خانه برسد و ايمن گردد عروس از ديوانگى و خوره و پيسى تا در آن خانه باشد. و منع كن عروس را تا هفت روز از خوردن شير و سركه و گشنيز و سيب ترش پس حضرت امير المؤمنين (عليه السلام) گفت يا رسول اللّه بچه سبب منع كنم او را از اينها؟ فرمود زيرا كه رحم بسبب خوردن اينها سرد و عقيم مى شود و فرزند نمى آورد و حصيريكه در ناحيه خانه افتاده باشد بهتر است از زنى كه فرزند كه فرزند او بوجود نميآيد، پس فرمود كه: يا على جماع مكن با زن خود در اول ماه و ميان ماه كه ديوانگى و خوره و خبط دماغ راه مى يابد بآنزن و فرزندانش. يا على جماع مكن بعد از پيشين كه اگر فرزندى بهم رسد احول خواهد بود. يا على در وقت جماع سخن مگو كه اگر فرزندى حاصل شود ايمن نيستى كه لال باشد و نگاه نكند احدى به فرج زن خود و چشم بپوشد در آن حالت كه نظر كردن به فرج در آن حالت باعث كورى فرزند مى شود. يا على بشهوت و خواهش زن ديگرى با زن خود جماع مكن كه اگر فرزندى بهم رسد مخنث يا ديوانه باشد. يا على هر كه جنب با زن خود در فراش خوابيده باشد قرآن نخواند كه مى ترسم آتشى از آسمان بر هر دو نازل شود و بسوزاند ايشان را. يا على جماع مكن با زن خود مگر آنكه تو دستمالى از براى خود داشته باشى و او دستمالى از براى خود داشته باشد و هر دو خود را به يك دستمال پاك نكنيد كه دشمنى در ميان شما پيدا مى شود و آخر بجدائى مى كشد. يا على ايستاده با زن خود جماع مكن كه آن فعل خران است و اگر فرزندى بهم رسد مانند خران بر رختخواب بول مى كند. يا على در شب عيد فطر جماع مكن كه اگر فرزندى بهم رسد شش انگشت يا چهار انگشت در دست داشته باشد. يا على در زير درخت ميوه دار جماع مكن كه اگر فرزندى بهم رسد جلاد و كشنده مردم باشد با رئيس و سركرده ظلم باشد. يا على در برابر آفتاب جماع مكن مگر آنكه پرده بياويزى كه اگر فرزندى بوجود آيد هميشه در بدحالى و پريشانى باشد تا بميرد. يا على در ميان اذان و اقامه جماع مكن كه اگر فرزندى بوجود آيد جرى باشد در خون ريختن. يا على چون زنت حامله شود با او جماع مكن بى وضو كه اگر چنين كنى فرزندى كه بهم رسد كوردل و بخيل باشد. يا على در شب نيمه شعبان جماع مكن كه اگر فرزندى حاصل شود شوم باشد و در رويش نشان سياهى باشد. يا على در روز آخر ماه شعبان جماع مكن كه اگر فرزندى بهم رسد عشار و ياور ظالمان باشد و هلاك بسيارى از مردم بر دست او بود. يا على بر پشت بام جماع مكن كه اگر فرزندى بهم رسد منافق و ريا كننده و صاحب بدعت باشد. يا على چون بسفرى بروى در آنشب كه مى روى جماع مكن كه اگر فرزندى بوجود آيد مالش را به ناحق صرف كند و اسراف كنندگان برادر شياطين اند و اگر بسفرى روى كه سه روزه راه باشد جماع مكن كه اگر فرزندى بهم رسد ياور ظالمان باشد. يا على در شب دوشنبه جماع بكن كه اگر فرزندى بهم رسد حافظ قرآن و راضى به قسمت خدا باشد.

يا على اگر جماع كنى در شب سه شنبه و فرزندى بهم رسد بعد از سعادت اسلام او را روزى شود و دهانش خوشبو و دلش رحيم و دستش جوانمرد و زبانش از غيبت و بهتان پاك باشد. يا على اگر جماع كنى در شب پنجشنبه و فرزندى بهم رسد حاكمى از حكام شريعت يا عالمى از علماء باشد و اگر در روز پنجشنبه وقتى كه آفتاب در ميان آسمان باشد نزديكى كنى با زن خود و فرزندى بهم رسد شيطان نزديك او نشود تا پير شود و خدا او را روزى ميكند سلامتى در دنيا و دين. يا على اگر جماع كنى در شب جمعه و فرزندى بهم رسد خطيب و سخنگو باشد و اگر در روز جمعه بعد از عصر جماع كنى و فرزندى بهم رسد از دانايان مشهور باشد و اگر جماع كنى در شب جمعه بعد از نماز خفتن اميد هست آن فرزند از ابدال باشد. يا على در ساعات اول شب جماع مكن كه اگر فرزندى بهم رسد ايمن نيستى كه ساحر باشد و دنيا را بر آخرت اختيار نمايد. يا على اين وصيت را از من بياموز چنانچه از جبرئيل آموختم.

در حديث معتبر منقول است كه در روز عقد فاطمه صلوات اللّه عليها حقتعالى امر فرمود سدرة المنتهى را كه آنچه دارى فرو ريز براى نثار حضرت فاطمه پس آنچه داشت از مرواريد و مرجان و جواهر بر اهل بهشت نثار كرد پس حوران نثار را بردند و تا روز قيامت مفاخرت مى كنند و به هديه به يكديگر مى فرستند و مى گويند كه اين نثار حضرت فاطمه است و در شب زفاف استر اشهب حضرت رسول (صلى الله عليه وآله) را آوردند و قطيفه بر روى آن انداختند و حضرت فرمود كه اى فاطمه سوار شو و سلمان لجام استر را مى كشيد و حضرت رسول از عقب روان شد و در اثناى راه صداى ملائكه بگوشمبارك حضرت رسيد جبرئيل با هزار ملك و ميكائيل با هزار ملك فرود آمدند و گفتند كه حقتعالى ما را بجهة زفاف حضرت فاطمه فرستاده است پس جبرئيل و ميكائيل اللّه اكبر مى گفتند و ملائكه با ايشان موافقت مى نمودند و باين سبب سنّت شد كه در شب زفاف اللّه اكبر بگويند.

در روايت ديگر منقول است كه شخصى بحضرت صادق (عليه السلام) عرض كرد كه ما طعامها به عمل مى آوريم و بسيار پاكيزه و خوشبو مى كنيم و بوى طعام عروسى از هيچ طعامى نميآيد فرمود زيرا كه بر طعام عروسى نسيم بهشت مىوزد چون طعامى است كه براى حلال مهيا مى شود.

در احاديث معتبره وارد شده است كه سنتست عروسى در شب واقع شود و طعام در چاشت پخته شود و در بعضى از اخبار وارد شده است كه نثار عروسى را مى توان برداشت اما چون غارت مى كنند و از يكديگر مى ربايند كراهت دارد و علماء گفته اند وقتى جايز است برداشتن كه بقرائن معلوم باشد كه صاحبانش راضى اند كه مردم بردارند.

از حضرت امام محمّد باقر (عليه السلام) منقول است كه هرگاه شما را به عروسى بطلبند دير برويد زيرا كه دنيا را بياد شما ميآورد و چون شما را بجنازه بخوانند زودتر برويد چون آخرت را بياد شما مى آورد.

در حديث ديگر منقول است كه حضرت رسول (صلى الله عليه وآله) نهى فرمود از جماع كردن در زير آسمان و بر سر راه كه مردم تردد كنند و فرمود كه هر كه در ميان راه جماع كند خدا و ملائكه و مردم او را لعنت كنند.

حضرت رسول (صلى الله عليه وآله) فرمود كه بياموزيد از كلاغ سه خصلت را: جماع كردن پنهان و بامداد بطلب روزى رفتن و بسيار حذر كردن.

حضرت امير المؤمين (عليه السلام) فرمود كه هرگاه كسى خواهد با زن خود نزديكى كند تعجيل نكند كه زنان را كارها ميباشد پيش از جماع و هرگاه كسى زنى ببيند و خوشش آيد پس برود با اهل خود جماع كند كه آنچه با اين هست با آن هم هست و شيطان را بر دل خود راه ندهد و اگر زنى نداشته باشد دو ركعت نماز بكند و حمد خدا را بسيار بگويد و صلوات بر محمّد و آل محمّد بفرستد پس از فضل خدا زنى سؤال كند كه البته به او عطا مى فرمايد آنچه او را از حرام بى نياز گرداند.

در حديث معتبر از حضرت رسول منقول است كه چون مرد و زن جماع كنند عريان نشوند مانند دو خر زيرا كه اگر چنين كنند ملائكه از ايشان دور مى شوند.

در حديث معتبر ديگر از حضرت امام محمّد باقر (عليه السلام) منقول است كه جايز نيست جماع كردن با دختر پيش از آنكه نه سال تمام شود پس اگر بكند و عيبى رسد بآن زن ضامن است.

در حديث معتبر ديگر منقول است كه مكروه است جماع كردن ميان طلوع صبح تا طلوع آفتاب و از وقت فرو رفتن آفتاب تا برطرف شدن سرخى طرف مغرب و در آن روزى كه در آن روز آفتاب بگيرد و در شبيكه در آنشب ماه بگيرد و در شب يا روزيكه در آن باد سياه يا باد سرخ يا باد زرد حادث شود واللّه اگر جماع كند در اين اوقات پس او را فرزندى بهم رسد نبيند در آن فرزند چيزى را كه دوست دارد زيرا كه آيات غضب الهى را سهل شمرده. در فقه الرضا مسطور است كه چون بعد از غسل دادن ميت پيش از آنكه غسل كنى خواهى كه جماع كنى وضو بساز بعد از آن جماع بكن.

از حضرت امير المؤمنين (عليه السلام) منقول است كه هرگاه كسى را دردى در بدن بهم رسد يا حرارت بر مزاجش غالب شود پس با زن خود جماع كند تا ساكن شود.

از حضرت صادق (عليه السلام) منقول است كه هر كه در حالت خضاب با زن خود جماع كند فرزنديكه بهم رسد مخنث باشد.

حضرت امام محمّد باقر (عليه السلام) فرمود كه زن آزاد را در برابر زن آزاد ديگر جماع مكن اما كنيز را در برابر كنيز ديگر جماع كردن باكى نيست.

در حديث صحيح از حضرت امام رضا (عليه السلام) منقول است كه حضرت صادق (عليه السلام)

هرگاه بعد از جماع و پيش از غسل اراده جماع مى كردند وضو مى ساختند.

در روايت ديگر منقول است كه اگر كسى انگشترى با او باشد كه بر آن نام خدا نقش كرده باشند جماع نكند.

 

در آداب نماز و دعا در شب زفاف و در وقت مقاربت زنان

 

در حديث صحيح از حضرت امام محمّد باقر منقول است كه چون عروس را به نزد تو بياورند بگو كه پيش از آن، وضو بسازد و تو هم وضو بساز و دو ركعت نماز بكن و بگو كه او را نيز امر كنند كه دو ركعت نماز بگذارد پس حمد الهى بگو و صلوات بر محمّد و آل محمّد بفرست پس دعا كن و امر كن آن زنان را كه با او آمده اند آمين بگويند و اين دعا بخوان اَللّهُمَّ ارْزُقْنى ألْفَها وُ وُدَّها وَ رضاها وَ ارْضِنى بِها وَ اجْمَعْ بَيْنَنا بَاَحْسَنِ اِجْتِماع وَ انَسَ اِئْتِلاف فأنَّكَ تُحِبُّ الْحَلالَ وَ تَكْرَهُ الْحَرامَ بعد از آن فرمود كه بدان الفت از جانب خداست و دشمنى از جانب شيطان است و مى خواهد كه آنچه را كه خدا حلال گردانيده مكروه طبع مردم گرداند.

در حديث حسن از حضرت امام جعفر صادق (عليه السلام) منقول است كه چون در در شب زفاف به نزد عروس بروى موى پيشانيش را بگير و رو به قبله آور و بگو اَلّلهُمَّ بَامانَتِكَ اَخَذْتُها وَ بَكَلِماتِكَ اِسْتَحْلَلْتُها فَاِنْ قَضَيْتَ لى مَنْها وَلَداً فَاجْعَلْهُ مُبارَكاً تَقياً مِنْ شيعَةِ آلِ مُحَمَّد وَ لا تَجْعَلْ لِلشَّيطانِ فيهِ شَرَكاً وَ لا نصيباً.

در حديث معتبر ديگر از آنحضرت منقول است كه دست بر بالاى پيشانيش بگذار و بگو اَلّلهُمَّ عَلى كِتابَكَ تَزَوَّجْتُها وَ فى اَمانَتِكَ اَخَذْتُها وَ بِكَلِماتِك اِسْتَحْلَلْتُ فَرْجَها فَاِنْ قَضَيْتَ لى فى رَحمِها شَيْئاً فَاجْعَلْهُ سَوّياً وَ لا تَجْعَلْهُ شرَكَ شَيْطان راوى پرسيد فرزند چگونه شرك شيطان مى شود فرمود كه اگر در وقت جماع نام خدا ببرند شيطان دور مى شود و اگر نبرند ذكر خود را با ذكر آنشخص داخل مى كند پس جماع از هر دو مى باشد و نطفه يكى است پرسيد كه بچه چيز مى توان دانست كه شيطان در كسى شريك شده است؟ فرمود كه هر كه ما را دوست مى دارد شيطان در او شريك نشده است و هر كه دشمن ماست شيطان او را شريك شده است.

بر اين مضمون احاديث از طرق عامه و خاصه بسيار وارد شده است.

از حضرت امير المؤمنين (عليه السلام) منقول است كه در وقت زفاف اين دعا را بخواند اَلّلهُمَّ بِكَلِماتِكَ اَسْتَحْلَلْتُها وَ باَمانَتِكَ اَخَذْتُها اَلّلهُمَّ اجْعَلْها وَلُوداً وَ دُوداً لا تَفْرَكْ تَأكُلُ مِمّاراحَ وَ لا تَسْئلُ عَما سَرَحَ.

در روايت معتبر ديگر از حضرت صادق (عليه السلام) منقول است كه اين دعا بخواند بِكَلِماتِ اللّهِ اسْتَحْلَلْتُ فَرْجَها وَ فى اَمانَتِ اللّهِ اَخَذْتُها اَلّلهُمَّ اِنْ قَضَيْتَ لى فى رَحِمَها شَيْئاً فَاجْعَلْهُ بارّاً تقياً وَاجْعَلْهُ مُسْلِماً سَوّياً وَ لا تَجْعَلْ فيهِ شَرَكاً لَلشَّيطانِ.

در حديث ديگر از آنحضرت منقول است كه حضرت شريك شدن شيطان را در نطفه آدمى بيان كردند و بسيار عظيم شمردند راوى گفت كه چه بايد كرد كه اين واقع نشود فرمود كه هرگاه اراده جماع داشته باشى بگو بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمن الَّرحيمِ لا اِلهَ اِلاّ هُوَ بَديعُ السَّمواتِ وَ الْارضِ اَللُمَّ اِنْ قَضَيْتَ مِنّى فى هذه اللّيْلَة خليفَةً فَلا تَجْعَل لَلشَّيطان فيهِ شَرَكاً وَ لا نَصيباً وَ لا حَظّاً وَ اجْعَلْهُ مُؤمِناً مُخْلِصاً مُصّفى مِنَ الشَّيطانِ وَ رِجْزِهِ جَلَّ ثَناؤكَ.

در حديث ديگر فرمود كه چون خواهد كه شيطان شريك نشود بگويد بِسْمِ اللّه و پناه ببرد به خدا از شر شيطان.

از حضرت امير المؤمنين (عليه السلام) منقول است كه چون كسى اراده جماع داشته باشد بگويد بِسْمِ اللِْ وَ بِاللّهِ اَللهُمَّ جَنبَّنى الشَّيطانِ وَ جَنِّبِ الشّيطانِ ما رَزَقُنى ًپس اگر فرزندى بوجود آيد شيطان هرگز به او ضرر نرساند.

از حضرت امام محمّد باقر (عليه السلام) منقول است كه چون اراده جماع كنى اين دعا بخوان اَللهُمَّ ارْزُقْنى وَلَداً وَاجْعَلْهُ تَقّياً زَكيّاً لَيْسَ فى خَلْقِهِ زيادَةٌ وَ لا نُقْصانُ وَ اجْعَلْ عاقِبَتَهُ اِلى خَيْر.

سیمای زن در نهج البلاغه

خطبه ٨٠ نهج البلاغه:                                                                                 

  ? معاشرالنّاس ان النساء نواقص الایمان نواقص الحظوظ نواقص العقول ??..         

ای مردم ،زنها از ایمان و ارث و خرد کم بهره هستند.اما نقصان ایمان آنها به جهت نماز نخواندن و روزه نگرفتن است در روزهای حیض و جهت نقصان خردشان آن است که در اسلام گواهی دو زن به جای گواهی یک مرد است و از جهت نقصان نصیب و بهره هم،ارث آنها نصف ارث مردان می باشد.پس از زنهای بد پرهیز کنیدو از خوبانشان بر حذر باشید و در گفتار و کردار پسندیده از انها پیروی نکنید تا در گفتار و کردار ناشایسته طمع نکنند.?                                                                                

خطبه ١۵۵ نهج البلاغه :(این خطبه بعد از جنگ جمل خطاب به عایشه خوانده شده است )                                                                                                   

? ?. و اما فلا نه فادرکها رای النساء و ضغن غلافی صدرها ?..                              

...اما بر فلان زن(عایشه) اندیشه زنان غلبه یافت و کینه در سینه او جوشیدن گرفت،همچون دیگ آهنگران که در آن فلز گدازند و اگر او را فرا می خواندند تا آنچه با من کرد با دیگری کند،نهی می نمود و بعد از این هم حرمت و بزرگی پیش از این برای او باقی است و حساب و بازرسی با خداوند است.?  

 نامه ١۴ نهج البلاغه :                                                                                 

?? ولا تهیجوا النساء با ذی و  ?????                                                        

? و زنان را با آزار رساندن به آنها بر میانگیزید،هر چند دشنام به شرافت و بزرگواری شما داده،به سرداران و بزرگانتان نا سزا گویند،زیرا نیروها،جانها و خردهای ایشان ضعیف و سست است. حتّی در زمانی که زنان مشرک بودند ما را گفته بودند که از آنها دست باز داریم.در زمان جاهلیت اگر مردی زنی را با سنگ یا چماق میزد،بر اثر آن،او را و بعد از او فرزندانش را سرزنش می نمودند?.                                          

نامه ۳١ نهج البلاغه :                                                                                  

??? وایاک و مشاورة النّساء فانّ رایهنّ الی افن و عزمهن الی و هن و ??              

...از رای زدن بازنان بپرهیز،زیرا ایشان را رایی سست و عزمی نا توان است با پرده نشینی،نگاه آلوده شان را راه ببند که سخت گیری در پرده نشینی آنان،ماندگاریشان را افزون کند.خارج شدن زنان از خانه بدتر نیست از اینکه کسی را که به او اطمینان نداری به خانه در آوری.(یعنی هر دو اینها به یک اندازه میتواند خطرناک باشد)اگر توانی کاری کنی که جز تو را نشناسند،چنان کن. کاری که بدور از توان اوست بدو مسپار زیرا زن چون گل ظریف است نه پهلوان خشن.گرامی داشتن او را از حدمگذران و او را به طمع میانداز چندان که دیگری را شفاعت کند.زنهار از رشک بردن و غیرت نمودن نابجا،زیرا سبب میشود که زن درستکار به نادرستی افتدو زن به عفت آراسته را به تردید کشاند.                                                                                              

حکمت ۵٨ :زن چون کژدم است که شیرین است گزیدن او.                                   

حکمت ١١٩ : غیرت زن کفر است و غیرت مرد ایمان است.                                   

حکمت ١۳١ : جهاد زن خوشرفتاری با شوهر و اطاعت از اوست.                            

حکمت ٢٢٧ : بهترین خو های زنان بدترین خو های مردان است که تکبر و ترس و بخل باشد.پس هر گاه زن متکبره باشد،سر فرود نمی آورد و هر گاه بخیل و زفت باشد مال خود و شوهرش را نگاه می دارد و هر گاه ترسو باشد از آنچه به او رو آورد می ترسد و دوری می گزیند.                                                                                         

حکمت٢۳٠:همه چیز زن بد است و بدتر چیزی که در اوست این است که مرد را چاره ای نیست از بودن با او .             

 

طبه ١۳ : ?کنتم جندالمرئه و اتباع البهیمه  ....... : ای مردم شما سپاه زنی و پیرو حیوان زبان بسته ای بودید به صدای شتر برانگیخته می شدید و هنگامیکه پی کرده شد همگی گریختید و ...?       

 

?علی(ع) به امام حسن (ع)در مورد زنان،به اموری وصیت نمود از جمله اینکه:          

١- از مشورت کردن با زنان بپرهیز،زیرا که آنان از نظر عقلانی دارای نقصان هستند و فکر آنان در معرض خطاست و هر کسی که اینچنین باشد،سزاوار نیست که مورد مشورت قرار گیرد.                                                                                      

٢- دیدگان زنان را به واسطه حجاب بپوشانید که این فصیح ترین کنایات از حجاب است.   ٣- جایز نیست شخصی را که اطمینان به او نمی باشد (خواه زن خواه مرد)وارد خانه اش نماید.                                                                                               

 ۴- در بعضی مواقع، فساد آوردن بعضی از مردم به خانه،بیش از بیرون شدن زنان از خانه است و بهتر این است که زن در حالتی باشد که غیر از شوهر را نشناسد.       

٥-زنان براموری که خارج ازتوانایی آنهاباشد(اعم ازخوردنیها و پوشیدنیها و غیره ) نباید مسلط  شوند.                                                                                        

 اما اینکه زن چون گیاهی خوشبو (ریحانه)است نه کار فرما،غرض آن است که زن محلی برای لذت و بهره جویی است و شاید هم اختصاص دادن لفظ ریحانه برای زن،از جهت استعاره باشد،زیرا زنان عرب عطر را بسیار استعمال می کردند. اما اینکه زن نمی تواند کار فرما باشد،برای این است که او برای حکمرانی خلق نشده،بلکه باید بر او حکومت کرد.                                                                                           

٦-در گرامی داشتن او از آنچه که مربوط به اوست تجاوز مکن .                               

٧-زن را به طمع شفاعت برای دیگران نینداز،زیرا از توانایی او خارج است و این امر ناشی از نقصان غریزه و ناتوانی اندیشه اوست .                                                

٨-درمورد زنان پاکدامن غیرت به کار نبرد،زیرا که این امرسبب فساد برای وی میشود،یعنی او را به کاری ناشایست وادار میکند و قبح و زشتی عمل را از او سلب میگرداند.?(شرح نهج البلاغه ابن میثم ،ج۵)                                                      

شرح وصیت ۳١ از دیدگاه علامه خوئی:                                                            

?امام در رفتار با زنان ،به امور زیر وصیت نموده است :                                          

١-ترک مشورت با زنان به جهت ناتوانی اندیشه و اراده و تصمیم آنها در امور              

٢- دیدگان زنان را از بیگانگان و زیبایی دنیا بوسیله حجاب باز دارد زیرا برای آنها پاینده تر است و سبب وفاداری به همسر می شود .                                                     

٣- مردان غریبه را اگر اهل فساد و فتنه هستند به خانه ات راه مده .                       

٤- تدبیر امور منزل،مانند نیازهای سخت و اموری را که از توانایی زنان خارج است،بر عهده ایشان مگذار،زیرا موجب رنج آنها می شود و زیبایی و ارزش آنها را از بین می برد  .                                                                                                       

٥- او را به شفاعت در مورد دیگری وادار مکن. زیرا سبب توجه دیگران به سوی ایشان می گردد و منجر به فسادشان می شود .                                                        

 ٦-از اظهار غیرت و بدگمانی در جائیکه نباید غیرت بکار رود بپرهیزد،مقصود این است که از سوءظن نسبت به زنان دوری نماید و مهر آنان بر دل گیرد،زیرا بدگمانی موجب فساد آنها می شود.? (منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه ،علامه خوئی،ج٢٠)       

شرح نامه ١۴ از دیدگاه ابن میثم بحرانی :                                                         

?مقصود از (لا تهیجوا النّساء)این است که با اذیت و آزار نسبت به زنان موجب شرارت آنها نشوید، اگر چه آنها دشنام دادن نسبت به شرافت و بزرگی شما را به بالا ترین حد برسانند و این مساله عدم آزار و اذیت زنها،ناشی از ضعف القوا بودن آنان است و منظور از ضعف آنها این است که آنان قادر به مقاومت در مقابل مردان نیستند و در این مورد سلاح ضعیفی دارند،بدین معنا که برای دفع اذیت و آزار،متوسل به دشنام دادن می شوند.منظور از بکار بردن نواقص العقول،در مورد زنان این است که زنان،قوه ای برای تعقل این مسأله ندارند که عدم فایده دشنام را بفهمند و این عدم توانایی بر تعقل از رذائل اخلاقی است که مستلزم زیاد شدن شر و بدی است و باعث بر انگیختن حالات درونی می شود،که فرد می خواهد آن را آرامش بخشد .                  

 وقول حضرت علی (ع)که می فرماید : (ان کنا لنؤ مر بالکف عنهن وانهن لمشرکات ) (ما در زمان رسول مأمور شدیم که از ایشان دست بر داریم.حال آنکه مشرکه بودند)در صورت اظهار اسلام، اولی به این است که نباید موجب اذیت و آزار آنها شوند. و قول حضرت که می فرماید:و ان کان الرّجل الی آخره ... اگر کسی زنش را با سنگ یا چماق می زد (در زمان جاهلیت)بر اثر آن زدن،آن مرد و بعد از آن مرد فرزندانش را سرزنش می نمودند،این مسأله هشداری است برای اینکه اذیت و آزار زنان،به دنبال خود مفسده ای دارد که این مفسده همان ننگی است که که با مرد آزار دهنده در حالت حیات و بعد از وفاتش نیز،همراه است. یعنی وی پیوسته مورد سرزنش قرار می گیرد.?  (شرح نهج البلاغه ابن میثم بحرانی،ج۴)   

 

حکمت ٢٢٦ و نظر ابن ابی الحدید:                                                                 

? در حکمت افلاطون آمده است از استوار ترین دلایل علاقه مرد به همسرش و همبستگی میان آن دو،این است که صدای زن،ذاتا پایین تر از صدای مرد،قوه تشخیص و تمییز او کمتر از قوه تشخیص مرد و قلبش نازک تر و رقیق تر از قلب مرد می باشد،پس هر گاه یکی از صفات زن نسبت به مرد فزونی یابد،به همان میزان از مرد دور می شود?(شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید ،ج١٧)                                       

حکمت ٢٢٦ از دیدگاه علامه خوئی:                                                                 

?از مهمترین صفات پسندیده و واجب زن،پاکدامنی و امانت اوست،زیرا زن در معرض شهوت مردان بیگانه،و شعله ور شدن عشق و احساس از هر جهتی است. زن مالک خانه و حافظ اموال شوهر است و از سوی دیگر در نزد مردم به ضعف و عدم توانایی شهرت دارد،پس ناگزیر باید زن را نسبت به مال و نفس آگاهی داد. از بهترین صفات زن تکبر است،بگونه ای که این کبر و غرور،مانع از نظر مردان بیگانه،یا طمع آنها نسبت به زنها شود،این کبر و غرور از صفات مذموم و ناپسند برای مرد است و در مورد زن از صفات مورد ستایش به شمار می رود. همچنین بخل در زن که خودداری از بخشش اموالی می باشد که در دست اوست،از صفات پسندیده است.زیرا این عمل از طمع بیگانگان و سارقین به اموال وی جلوگیری می کند. همچنین صفت ترس در زن که به معنای ترس از رفتن به مکانهای خلوت و سفر در تاریکی شب و سفر در صحرا می باشد،موجب مقید شدن زن میگردد.این صفات (ترس-بخل-تکبر) با احساس در ارتباط است و احساس در زن قوی تر از مرد است.?(  منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه ، علامه خوئی،ج٢١)                                                                                      

?غیرت زن کفر است و غیرت مرد ایمان است ?                                                  

نظر ابن میثم بحرانی:                                                                                   

?غیرت مرد،مستلزم بر آن چیزی است که خداوند بر آن خشم دارد. چون خداوند دو مرد را بر یک زن دشمن دارد و خشم بر آنچه که خداوند بر آن خشم می گیرد،موافق رضای خدا و مؤید نهی خداوند است و این ایمان می باشد. اما غیرت زن در تحریم آنچه خداوند حلال کرده است، یعنی اشتراک دو زن یا بیشتر برای یک مرد و مقابله کردن بر این مسأله رد و انکار و تحریم آنچه که خداوند حلال کرده است، می باشد واین مستلزم کفر است .? (شرح نهج البلاغه ابن میثم ،ج۵)                                 

?... جهاد زن خوشرفتاری با شوهر و اطاعت از اوست .?                                      

نظر علامه طباطبایی:                                                                                  

?اسلام محرومیت های زنان را مانند محرومیت جهاد در راه خدا بدون عوض و جبران به مثل نگذاشته،بلکه کمبود آن را به معادل آن در فضیلت و مزیت تدارک نموده،مثلا نیکو داشتن شوهر را  معادل جهاد قرار داده،این کارها و این گونه مزایا چه بسا برای ما که بازار فاسد زندگانی ما را احاطه کرده،ارزشی نداشته باشد،ولی در نظر اسلام که هر چیزی را به بهای حقیقی آن می سنجد و فضایلی را که مرضی خداست، می جوید،خداوند تعالی نیز هر چه را به ارزش آن مقدار فرمود و راه مخصوص هر کس را جلوی پای وی نهاده و آن را مستلزم به آن راه ساخته و قیمت هر کس معادل خدمات انسانی وی و به وزن اعمال او قرار داده، پس در اسلام شهادت مرد در میدان نبردو گذشت از خون رنگین بر نیکو شوهر داری زن برتری نداردو حاکم که چرخ زندگی اجتماع را می چرخاند یا قاضی که بر مسند قضاوت تکیه می زند بر زنی که خانه دار است مایه افتخاری ندارد با اینکه اینها مناسبتی هستند که اگر عمل به حق کرده و بر حق رفته باشند،جز تحمل بار گران مسئولیت حکومت و قضاوت و در معرض علاج و مخاطراتی برای دفاع از حقوق ضعفا واقع شدن،فایده ای ندارد.پس اینان چه افتخاری بر کسانی دارند که دین آنها را از ورود به این کارها منع کرده و بر ایشان راه دیگری پیش رو نهاده است. این افتخارات را احتیاجات مختلف اجتماعات و برگزیدگی افرادی از خود برای هر کاری،زنده و استوار می دارد چرا که در اختلاف شئون اجتماعی و انسانی برحسب اختلاف محیط های اجتماع، جای انکار نیست.(اَر اَر) ? (تفسیر المیزان،ج۴، ص۵١٧  )                                                                                  

و در پایان نظر ابن میثم پیرامون حکمت مذکور :                                                 

?جهاد زن نیکو شوهر داری کردن است و این از اسرار شوهر داری می باشد. طاعت شوهر در طاعت خداست و در این مسأله نفس اماره زن شکسته می شود و نفس زن در صراط الهی،منقاد می شود ?( شرح نهج البلاغه ابن میثم ،ج۵)                           

                                  

موفق باشین

پیامبران خدا در کتابای شیعه

در كتاب ( عيون الاخبار) آمده است كه: مأمون از رضا -عليه السلام- در مورد اين آيه پرسيد:

 

 ﴿وَإِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَأَنْعَمْتَ عَلَيْهِ أَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللَّهَ وَتُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ﴾. (الأحزاب: 37).

 (ياد آور زماني را، كه به كسي كه خداوند به او نعمت داده وتو نيز بر او حسان نمودي، ميگفتي: همسرت را نگه دار واز خدا بترس وچيزي را در دل پنهان مي داشتي كه خداوند آنرا آشكار مي سازد).

 امام رضا گفت: رسول خدا -صلي الله عليه وآله وسلم- براي كاري به خانه زيد بن حارثه رفت وهمسر زيد را مشغول غسل كردن ديد پس به او گفت: پاك ومنزه است پروردگاري كه تو را آفريده است (عيون اخبار الرضا (113)

 

 

ودر تفسير علي بن ابراهيم قمي از ابو جعفر روايت شده است كه زينب مدتي را كه خدا مي خواست با زيد زندگي كرد بعد از آن براثر اختلافي  نزد رسول خدا -صلي الله عليه وآله وسلم- آمدند پيامبر -صلي الله عليه وآله وسلم- بسوي زينب نگاه كرد پس او را پسنديد(تفسير قمي ـ در تفسير همين آيه بالا ـ بحار الأنوار (22/218 )

 

 

 

در باره اسماعيل فرزند ابراهيم -عليهما السلام- نقل شده است

 كه به زني از قبيله حمير نگاه كرد وزيبايي اش را پسندند پس خداوند مسئلت نمود تا آن زن را به نكاح او در آورد! البته آن زن، شوهر داشت پس خداوند حكم مرگ شوهرش را صادر كرد! آن زن در مكه به عزاي شوهرش نشست، خداوند غم واندوه را از وي زدود و او را به نكاح اسماعيل در آورد (الكافي  4/203 )

 

از جعفر بن محمد روايت است كه فرمود: رسول خدا -صلي الله عليه وآله وسلم- نميخوابيد تا وقتيكه چهره اش را ميان پستانهاي  فاطمه نمي گذاشت( بحاالأنوار ( 43/ 78)

رضا از پدرانش نقل ميكند كه رسول خدا  -صلي الله عليه وآله وسلم- فرمودند: حضرت موسي از خداوند در خواستي نمود وگفت: پروردگارا! مرا از امت محمد قرارده خداوند به او وحي كرد كه أي موسي ! توبه آن مقام ومنزلت نميرسي (عيون أخبار الرضا (200) )

 

 

 علي بن أبي طالب روايت شده است كه وي با عايشه در يك رختخواب ويك لحاف مي خوابيد (بحار الأنوار (40/2) الاحتجاج (84) )

 

از رضا روايت است كه فرمود: خداوند به حضرت آدم گفت: اينها از فرزندان تو هستند (محمد و علي و فاطمه و حسن و حسين) وآنها بهتر از تو وبهتر از همه آفرينش ام هستند اگر آنها نمي بودند تو را خلق نمي كردم وبهشت وجهنم وآسمان وزمين را هم نمي آفريدم، بر حذر باش از اينكه با چشم حسادت به آنها بنگري، در اين صورت تو را از همسايگي ام بيرون مي كنم. اما آدم به آنها با چشم حسادت نگاه كرد! ومقام ومنزلت آنها را آرزو نمود، در نتيجه شيطان بر او مسلط گرديد واز درختي كه از آن نهي شده بود خورد وچون حواء باچشم حسادت به فاطمه نگاه كرد! شيطان بر او نيز مسلط شد تا  اينكه از درخت، خورد(عيون أخبارالرضا (170) بحار الأنوار (16/362) )

 

 

از علي بن أبي طالب روايت شده است كه فرمودند: انبياء وپيامبران را تكذيب نمود (خداوند آنهارا تكذيب نمود) برادران يوسف را تكذيب نمود هنگاميكه گفتند: (اكله الذئب) -گرگ او را خورده است- وآنها انبياء وفرستاده بسوي صحرا بودند (بحار الأنوار (40/224 )

 خداوند به داود وحي كرد كه گناهت را بخشيدم وننگ گناهت را بر بني اسرائيل گذاشتم. داود گفت: پروردگارا! چگونه چنين كاري مي كنيد در حالي كه شما ستم نميكنيد؟ گفت: آنها اقدام به انكار كار شما نكردند(  الكافي (63/185) )

 

 

از ابو عبدالله روايت شده است كه فرمود: هنگاميكه يعقوب نزد يوسف آمد به يوسف غرور پادشاهي زائد دست داد در نتيجه از تخت پايين نيامد. جبريل نزول كرد وگفت: أي يوسف! كف دست را باز كن ـ پس از دستش نوري درخشان خارج شد. وبه فضاي آسمان رفت. يوسف گفت: اين نوري كه از دستم بيرون شد چه بود؟ گفت: نبوت از فرزندانت برداشته شد واين كيفر پايين نيامدنت براي يعقوب است ودر فرزندانت پيامبري نخواهد آمد (الكافي (2/318)

موفق باشین

 

معرفی امام صادق در کتب شیعه

منتهی الآمال، شیخ عباس قمی صفحه 718

"قطب راوندی و ابن شهر آشوب از هشام بن الحکم روایت کرده اند که مردی از ملوک جبل از دوستان حضرت صادق (ع) بود و هرسال بجهت ملاقات آنجناب به حج میرفت و چون به مدینه میآمد حضرت اورا منزل میداد و او از کثرت محبت و اراداتی که بآنجناب داشت طول میداد مکث خود را در خدمت آن حضرت تا یک نوبت که مدینه آمد پس از آنکه از خدمت آن جناب مرخص شده بعزم حج خواست حرکت کند ده هزار درهم بآن حضرت داد تا برای او خانه ای بخرد که هرگاه مدینه بیاید مزاحم آن جناب نشود و آمنبلغرا تسلیم آن حضرت نمود و بجانب حج رفت چون از حج مراجعت کرد و خدمت آن جناب شرفیاب شد عرض کرد برای من خانه خریدید فرمود بلی و کاغذی باو مرحمت فرمود و گفت این قباله آنخانه است، آن مرد چون آنقباله را خواند دید نوشته اند

بسم الله الرحمن الرحیم این قباله خانه ایست که جعفر بن محمد خریده از برای فلان بن فلان جبلی و آن خانه واقعست در فردوس برین محدود بحدود اربعه: حد اول بخانه رسولخدا (ص) حد دوم امیر المومنین (ع) حد سوم حسن بن علی (ع) حد چهارم حسین بن علی (ع). چون آن مرد نوشته را خواند عرض کرد فدایت شوم راضی هستم باینخانه فرمود که من پول خانه را پخش کردم در فرزندان حسن و حسین (ع) و امیدوارم که حق تعالی از تو قبول فرموده باشد و عوض در بهشت بتو عطا فرماید آنمرد آن قباله را بگرفت و با خود داشت تا گاهیکه ایام عمرش منقضی شد و علت موت اورا دریافت پس جمیع اهل و عیال خود را در وقت وفات جمع کرد و ایشان را قسم داد و وصیت کرد که چون من مردم این نوشته را در قبر بگذارید ایشان نیز چنین کردند روز دیگر که سر قبرش رفتند همان نوشته را یافتند که در روی قبر است و بر آن نوشته شده است که بخدا سوگند جعفر بن محمد علیهما السلام وفا کرد بدانچه برای من گفته و نوشته بود."

 

.

حلیه المتقین باب دوازدهم صفحه 328

در حدیث معتبر از حضرت صادق منقول است که مخورید هدهد را و دست اطفال مدهید که بازی کنند که تسبیح خدا میگوید، تسبیحش این است که لعن الله مبغضی آل محمد علیهم السلام، یعنی خدا لعنت کند دشمنان آل محمد را.

  

 

حلیه المتقین باب نهم صفحه 230

از حضرت صادق منقول است که هرگاه از عقرب ترسی، نظر کن در شب به ستاره ها که نزدیک ستاره دویم بنات النعش است، و سه مرتبه بگو: اللهم یا رب اسلم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم، و سلمنا من شر کل ذی شر. راوی گفت تاحال یک شب نخواندم، عقرب در آن شب مرا گزید.

  

 

حلیه المتقین باب نهم صفحه 225

در حدیث دیگر از امام صادق منقول است که هرکه را ورمی یا جراحتی به هم رسد کاردی را بگیرد و بر آن موضع بمالد و بگوید: بسم الله ارقیک من الحدو الحدید، و من اثر المعود و الحجر المبلود من العرق الفاتر، و من لوازم الاجر من الطعام و عقره و من الشراب و برده، امضی الیک باذن الله الی اجل مسمی فی الارض و الانعام، بسم الله فتحت، و بسم الله ختمت، پس آن کارد را در زمین فرو برود.

  

 

حلیه المتقین باب پنجم صفحه 135

منقول است که شانه نمودن فقر را برطرف میکند، دردها را میبرد.

  

 

حلیه المتقین باب چهارم صفحه 117

حضرت صادق دیدند که مادر اسحق فرزند خود را شیر میدهد، فرمود که ای مادر اسحق! از یک پستان شیر مده، از هردو پستان شیر بده که یکی به عوض طعام است و یکی به عوض آب و فرمود که هرچه کمتر از بیست و یک ماه شیر میدهد به فرزند، ظلم است به طفل.

  

 

حلیه المتقین باب چهارم صفحه 99

در حدیث حسن از حضرت صادق منقول است که چون در شب زفاف به نزد عروس بروی، موی پیشانیش را بگیر و رو به قبله آور و بگو: اللهم بامانتک اخذتها و بکلماتک استحللتها، فان قضیت لی منها ولداً فاجعله مبارکاً تقیاً من شیعه آل محمد، ولا تجعل للشیطان فیه شرکاً ولانصیباً.

  

 

حلیه المتقین باب چهارم صفحه 93

از حضرت صادق منقول است که نباید مرد را دخول نمودن به زن خود در شب چهارشنبه.

  

 

حلیه المتقین باب چهارم صفحه 93

حضرت صادق فرمود که جماع مکن در اول ماه و میان ماه و آخر ماه که این باعث این میشود که فرزند سقط شود، و نزدیک است که اگر فرزندی به هم رسد دیوانه باشد یا صرع داشته باشد. نمی بینی کسی را که صرع میگیرد اکثر آن است که یا در اول ماه یا در آخر ماه میباشد؟

البته باید توجه داشت که منظور حضرت ماه های قمری بوده است نه ماه های شمسی و یا نعوذ بالله میلادی، و چون ماه های قمری همواره در حال حرکت و تغییر هستند و اول ماه امسال در همان روزی در تقویم خورشیدی نیست که سال دیگر و سال گذشته، از کسانی که درد دین دارند و نگران آخرت خود و امت اسلام هستند، انتظار میرود که تقویم هایی را تنظیم کنند تا مومنین بتوانند به این توصیه امام عمل کنند.

  

 

حلیه المتقین باب چهارم صفحه 93

از حضرت صادق منقول است که هرکه عقد کند یا زفاف کند و ماه در عقرب باشد عاقبت نیکو نبیند. در روایت دیگر منقول است که هرکه در تحت الشعاع عقد یا زفاف کند بداند که فرزندی که منعقد شود پیش از تمام شدن سقط میشود.

  

 

حلیه المتقین باب سوم صفحه 61

در حدیث صحیح از حضرت صادق منقول است که نیم خورده مومن شفای هفتاد درد است.

  

 

حلیه المتقین باب سوم صفحه 59

در خدمت حضرت صادق بودم، دیدم که بعد از طعام میگردد و آنچه بر زمین افتاده برمیدارد حتی کنجد و امثال آن را. گفتم فدای تو شوم، اینها را بر هم میچینند؟ فرمود که اینها روزی توست، مگذار از برای دیگری، که اینها شفایند از همه دردی.

  

 

حلیه المتقین باب سوم صفحه 56

به سند حسن از حضرت صادق منقول است که هرگاه مسلمانی خواهد که طعام بخورد، چون لقمه را بردارد بگوید: بسم الله و الحمدلله رب العالمین، پیش از آن که لقمه به دهانش رسد خدای تعالی گناهانش را بیامرزد.

  

 

حلیه المتقین باب سوم صفحه 54

از حضرت صادق منقول است که چون بعد از طعام دست بشویی؛ به آن تری که در دست هست دیده های خود را مسح کن که این امان است از درد چشم.

  

 

حلیه المتقین باب دوم صفحه 37

به سند صحیح از حضرت صادق منقول است که سرمه کشیدن در شب چشم را نفع می رساند و در روز زینت است.

  

 

حلیه المتقین باب دوم صفحه 37

به سند موثق از حضرت صادق منقول است که سرمه کشیدن دهان را شیرین میکند.

  

 

حلیه المتقین باب اول صفحه 24

از حضرت صادق منقول است که مداومت بر پوشیدن موزه امان میدهد از خوره.

  

 

حلیه المتقین اول دوم صفحه 23

در حدیث معتبر از حضرت صادق منقول است که موزه پوشیدن نور چشم را زیاد میکند. در روایت دیگر فرمود که مداومت پوشیدن موزه امان میدهد از مرض سل و از مرگ بد.

  

 

حلیه المتقین اول دوم صفحه 20

به سند معتبر از حضرت صادق منقول است که هرکه جامه نو ببرد و آبی در ظرفی کند و سی و شش مرتبه سوره انا انزلناه فی لیله القدر بخواند؛ هرگاه که به آیه تنزل الملائکه برسد؛ اندکی از آب را نرم به جامه بپاشد؛ پس دو رکعت نماز بکند و دعا کند و بگوید: الحمد لله الذی رزقنی ما اتجمل به فی الناس و اواری به عورتی و اصلی فیه لربی؛ و خدارا شکر کند؛ پیوسته در فراخی نعمت باشد که آن جامه کهنه شود.

  

 

حلیه المتقین اول دوم صفحه 18

در حدیث حسن از حضرت صادق منقول است که هرکه عمامه بپیچد بر سر و تحت الحنک نبندد؛ به او دردی برسد که دوا نداشته باشد؛ پس ملامت نکند مگر خودرا.

  

 

حلیه المتقین اول دوم صفحه 23

در حدیث حسن از حضرت صادق منقول است که به جامه سرخ تیره پوشیدن کراهت دارد مگر برای نوداماد.

  

 

حلیه المتقین اول دوم صفحه 17

حضرت صادق فرمود که جامه آنچه از غوزک پا میگذرد در آتش جهنم است.

  

 

حلیه المتقین اول دوم صفحه 15

از حضرت صادق منقول است که جامه کتان بدن را فربه میکند.

  

موفق باشین

حقانیت رو حال کنین

!- مسواک زدن در حمام باعث درد دندان ميشود! ( من لا يحضره الفقيه - جلد يک - ص ۵۳)

 

-در ادرار ائمه آلودگی نيست --ليس فی بول الائمه استخباث - انوار ولايه .آيت الله آخوند ملا زين العابدين گلپايگانی.ص ۴۴۰

 

-خوردن آب در حالت ايستاده در شب باعث زردی ميشود! - شرب الماء من قيام بالليل يورث ماء الاصفر . اصول کافی جلد ۶-ص۴۹۸

 

-نگاه کردن به آلت تناسلی زن باعث کوری ميشود! - النظر الی فروج النساء يورث العمی-من لا يحضره الفقيه -جلد ۳ ص۵۵۶

۵-رمضان از اسماء? خداوند است ! رمضان اسم من اسماء الله -اصول کافی جلد ۴ ص۶۹-من لا يحضر جلد۲ ص ۱۷۲

۶-آه اسم خدا ست!- آه اسم من اسماء الله الحسنی -مستدرک الوسائل جلد ۲ ص۱۴۸

۷-ملکی بنام خرقائيل هست که ۱۸ هزار بال دارد و بين هر بالش پنجاه سال زمان برای ديدن لازم است! ان لله ملکا يقال خرقائيل له ثمانيه عشر الف جناح مابين جناح الی جناح خمس مائه عام - کتاب البرهان جلد ۲ ص ۳۲۷

۸-ملکی هست که اسمش منت و هميشه بالای قبر امام حسين است ! ----الکافی جلد ۴ ص ۵۸۳

۹-امام ده علامت دارد از جمله آنها ختنه شده بدنيا می آيد! با پا و براحتی متولد ميشود!جنب نميشود!اگر بخوابد قلبش بيدار است ..چشمش ميخوابد ولی قلبش بيدار است ! همانطور که از جلو ميبيند از عقب هم ميبيند! يولد مطهرا مختونا و لا يجنب و تنام عينه و لا ينام قلبه و يری من خلفه کما يری من امامه --اصول کافی جلد يک ص ۳۱۹ کتاب حجه باب مواليد الائمه

۱۰-امام زمان لخت و عريان ظاهر ميشود! انه سيظهر عاريا امام قرص الشمس .. حق اليقين - ملا باقر مجلسی ص ۳۴۷

ابن بابويه روايت ميکند که ابی عبد الله مردی را ديد که کفش سياه پوشيده فرمود چرا کفش سياه پوشيدی؟ مگر نمی دانی کفش سياه نو چشم را کم ميکند و مردانگی را ضعيف ميکند...بر تو باد پوشيدن کفش زرد که نور چشم را زياد ميکند و باعث قوت مردانگی ميشود ! عن ابی عبد الله انه رای رجل و عليه نعل سوداء فقال مالک و لبس السوداء؟ هی تضعف البصر و ترخی الذکر و.........کتاب خصال شيخ صدوق ..ابن بابويه باب سوم جلد ۱ ص ۹۹

۱۲-روايت از علی (ع) ..اولين حيوانی که پس از رسول خدا(ص) از دنيا رفت عفير خر رسول خدا بود! اين خر با رسول خدا صحبت کرده بود ! و گفته بود پدر و مادرم فدای تو! پدرم از قول پدرش و از قول جدش و جد جدش و ..نقل کرد که او خری بود که نوح (ع) در کشتی گذاشت! و آنزمان نوح به جد من گفت ای مردم از نسل اين خر خری متولد ميشود که رسول خدا بر او سوار ميشود ! و من خوشحالم که آن خر هستم !
عن امير المومنين علی قال ان اول شيی من ادواب توفی هو عفير حمار رسول الله ذالک الحمار کلم رسول الله فقال بابی انت و امی .........
اصول کافی جلد ۱ ص ۱۸۴ کتاب الحجه باب ما عند الائمه من سلاح رسول الله
از امام حسن (ع) روايت شده است که ايشان فرمود برای خداوند دو شهر است ( خدا دو شهر دارد) يکی از انها در مشرق است و يکی در مغرب ! و در آنها ۷۰ ميليون زبان و جود دارد! و من همه آن زبانها را ميدانم!
عن ابی عبد الله الحسن قال ان لله مدينتين احداهما بالمشرق و اخری بالمغرب و فيها سبعون الف الف لغه و انا اعرف جميع تلک اللغات
اصول کافی - جلد يک - ص ۳۸۴ و ۳۸۵ باب مولد حسن ابن علی

۱۴-خوردن خاک نفاق می اورد -اکل الطين يورث النفاق - الکافی جلد۲- ص۲۶۵
خوردن خاک حرام است مثل خون و مردار و گوشت خوک اما خوردن خاک قبر امام حسين باعث شفاء از بيماريها ميشود!
اکل الطين حرام مثل الميته و الدم و لحم اخنزير الا طين قبر الحسين فيه شفاء من کل داء- اصول کافی جلد ۳ - ص ۳۸۷

۱۵-تو سل به امام موسی کاظم باعث جلای چشم ميشود! التوسل بالامام موسی الکاظم ينفع لوجع العين -باقيات الصالحات ضميمه مفاتيح الجنان -شيخ عباس قمی ص ۷۴۵

 امام حسين(ع) از سينه حضرت زهرا شير نخورد بلکه پيامبر انگشتش را در دهان او ميگذاشت و او می مکيد و برای سه روزش کافی بود!
لم يرضع الحسين من فاطمه (س) و لا من انثی کان يوتی به النبی (ص) فيضع ابهامه فی فمه فيمص منها ما يکفيه اليو مين و الثلاث
اصول کافی کتاب الحجه - باب مولد حسين ابن علی (ع)

۱۷-پيامبر از ابوطالب شير ميخورد! ( چون شير نبود) لما ولد النبی (ص) مکث اياما ليس له لبن فالقاه ابو طالب علی ثدی نفسه فانزل الله فيه لبنا فرضع منه اياما
اصول کافی - کتاب الحجه - باب مولد النبی(ص) - جلد يک ص ۳۷۳
۱۸-فاطمه زهرا (س) حيض نميشده است! عن ابی الحسن قال ان بنات الانبياء لا يطمثن
اصول کافی - کتاب الحجه - باب مولد الزهراء - جلد يک صفحه ۳۸۲

 

۱۹-در روايت است که علی (ع) با رسول خدا به مسافرت رفت و عايشه همراهش بود و تنها يک لحاف همراهش بود ! و رسول خدا بين من و عايشه ( يعنی علی و عايشه) خوابيد ! و هنگاميکه شب برای نماز شب بر خاست من و عايشه در يک لحاف بوديم !!!!
قال علی سافرت مع رسول الله و کان له لحاف ليس له لحاف غيره و معه عائشه و کان رسول الله ينام بينی و بين عائشه فاذا قام الی اللصلوه الليل ...........
بحار الانوار جلد ۲ - ص ۴۰ دار احياء التراث العربی - بيروت
بحار الانوار ص ۲۹۷ ۳۱۴ جلد يک ص۴۰
کتاب سليم ابن قيس ص ۲۲۱

۲۰- هنگاميکه امام حسين به شهادت رسيد بين امم سجاد و محمد ابن حنفيه فرزند علی(ع) بر سر امامت اختلاف افتاد ...محمد ابن حنفيه به امام سجاد گفت تو خودت بهتر ميدانی که من تو لايق تر هستم و امام سجاد در جواب گفت پاسخ تو را حجر الاسود ميدهد ! و دعوت کرد که به آنجا بروند ..آنگاه محمد ابن حنفيه حجر الاسود را صدا زد و هيچ جوابی نشنيد اما تا امام سجاد حجر الاسود را صدا زد حجر به صدا در آمد و گفت امامت مال علی ابن الحسين است و نزديک بود حجر الاسود از جا کنده شود!
لما قتل الحسين (ع) ارسل محمد ابن الحنفيه الی علی ابن الحسين و ......
اصول کافی - جلد يک ص ۳۴۸
اعلام الوری للطبرسی ۲۵۸

 

  ۲۱-علی(ع) بر روی ابرها پرواز ميکند !
خداوند ابرها را برای علی مسخر ساخت و او شرق و غرب عالم را درنورديد!
ان الله سخر لعلی السحاب فکان يسير فی الارض شرقا و غربا
تفسير الميزان جلد ۱۳ - ص ۳۷۲
بحار الانوار جلد ۳۹ - ص ۱۳۸

 
 ۲-رعد و برق آسمان از تدبير علی است !
قال ابو عبد الله عليه السلام .. ماکان من هذا الرعد فانه من امر صاحبکم قلت من صاحبنا؟ قال امير المومنين علی عليه السلام
الاختصاص المفيد ص ۳۲۷
بحار الانوار جلد ۲۷ ص ۳۳

موفق باشین ... ادامه داره

شروع می کنیم...م

سلام به همه دوستا رفقا و دشمنا

 

خوبین؟

 

سلامتین؟

 

الهی شکر

 

از همین الان شروع به کاره وبلاگو بهتون تبریک می گم البته به خودمم همین طور

 

قصد داریم همون طور که گفتیم اثبات کنیم حقانیت کتب شیعه رو

 

حال کنین ها فقط

 

این سنی ها باس برن دیگه سرشونم بالا نیارن

 

اگه میشه به کمک هم اگه شد بنمایید که محتاجیم به کمک

 

موفق باشین

 

ولی خدایییش حال کنین ها